Προσφατες Αναρτησεις

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γ. Σκαρίμπα "Το '21 και η αλήθεια"

  …. Κατά ποια λοιπόν συνέπεια διαλεκτική (και συνεπώς εξηγήσιμη) και το Πατριαρχείο, που ο καταχτητής του παρέδωσε μονοπωλιακά την ημικοσμική και θρησκευτική διοίκηση του έθνους (μια σχεδόν «υπηκοότητα»), θα απεμπόλαε την επί της γης χειροπιαστήν ετούτη βασιλεία του, για την των Ουρανών και την Πατρίδα; Ο Μωάμεθ ο Β (και συνέχεια όλοι οι Σουλτάνοι): «...διετήρησε και επροστάτευσε τον μέγα σημαίνοντα ελληνικόν κλήρον, από του Πατριάρχου μέχρι του κανδηλανάπτου και του νεωκόρου» (Κ. Μένδελσων Βαρθόλδη, «Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως». σελ. 11).

Πράγματι, ποτέ πριν στην Ιστορία τους, Πατριαρχείο και Πατριάρχες του, δεν είδαν τέτοιες αυτοκρατορικές στα χέρια τους εξουσίες. Μάλιστα, λίγοι Βασιλείς τέτοια είχαν απολαύσει Μεγαλεία. (Αν, καμιά φορά, οι Τούρκοι, τους κρέμαγαν, αυτό γράφτο λάθος!). Επί Βυζάντιου οι αυτοκράτορες τους είχαν διακοσμητικά του θρόνου τους παιχνίδια. Οι ίδιοι ήσαν δοσμένοι με τα ούλα τους στους στείρους δογματισμούς του filioquc και... στο αλληλοξούρισμα - μεταξύ τους... Επί Τουρκίας, ήσαν Αυθέντες Μεγαλειότατοι, με «Αυλές» και ανατολίτικες τελετουργίες ίδιων Χάχανων. «Πρωτέκδικοι» και «Τιτουλάριοι» τους περιτριγύριζαν σαν τη «βασίλισσα - μέλισσα» και κηφήνες. Αρχιδιάκονοι και Μεγάλοι Λογοθέτες. Και Αυθέντας τους προσαγόρευαν οι «δούλοι» τους :

«Αυθέντα μας και δέσποτα... θειότατε, θεοπρόβλητε, θεοχαρίτωτε, προνοητά ημών κλπ. δουλικώς πρυσκυνούμεν... ημείς οι πτωχοί δούλοι σου, οι ιερείς της Μητροπόλεως Αθηνών κλπ. και φιλούμεν τα ίχνη των ημίων και αγίων ποδών σου...» κλπ. (Δ. Καμπούρογλου, «Ιστορία των Αθηνών», σελ. 161).

«... Ο Οικουμενικός Πατριάρχης επειχεν απόλυτον εξουσίαν επί των εκκλησιαστικών μοναστηριών και του κλήρου, ηδύνατο να καθαιρή αρχιερείς και ιερείς, να χειροτονή αντ’ αυτών άλλους και να δικάζη αμέσως και εμμέσως τας μεταξύ χριστιανών διαφοράς. Τα εκκλησιαστικά κτήματα ανεγνωρίσθησαν αναφαίρετα και αφορολόγητα, η δε διαχείρισις τούτων αφέθη ελεύθερα εις τον Πατριάρχην και τους υπ’ αυτόν αρχιερείς και λοιπούς ιερωμένους. Πας δε χριστιανός υπεχρεώθη να διαθέτη ωρισμένον μέρος της περιουσίας του υπέρ της Εκκλησίας... Και εδημιούργουν μεν οι Τούρκοι διά της αναγνωρίσεως ενός χριστιανού εθνάρχου, περιβεβλημένου δια τόσον πολλών δίκαιων και προνομίων, κράτος εν τω ιδίω αυτώ κράτει, αλλά τον εθνάρχην προσέβλεπον ως όργανον, το οποίον θα ηδύνατο να εξασφάλιση την δουλικήν υπακοήν των Ελλήνων και των λοιπών από του Οικουμενικού Πατριάρχου πνευματικός εξαρτωμένων χριστιανών» ( Εγκυκλοπαιδ. Λεξικόν Ελευθερουδάκη, τ. Ε', σελ. 305).

Το, να, από ένα τέτοιο «κατεστημένικο» παπαδαριό, περίμενε το ’21 εθνική έξαρση και χρέος, είναι σα να του ζήταε «νάφηνε το γάμο για να πάει για πουρνάρια...».
Σχετικά με τούτα, παραθέτω δωχάμω μερικά τινά από την «Περιληπτική Υποτύπωση του Περιεχομένου της Ελληνικής Νομαρχίας» κατά κεφάλαια ή παραγράφους, (σελ. 42-48 ).

«Η Ιστορική αλήθεια και η ανάγκη της γνώσης της από τους τωρινούς Έλληνας. Η αναισθησία των αρχόντων. Αποκάλυψη και μαστίγωμα - τα όργια των Συνοδικών -μάνδρα λύκων. Η κατάντια του Κλήρου. Η φιλοχρηματία του τωρινού ελληνικού κλήρου. Η αμάθεια του Πατριάρχη - οι γραμματικοί του. Πατριάρχης, διάμεσοι, Σύνοδος. Οι δώδεκα μωροί της Συνόδου. Αρχιεπίσκοποι, συναλλαγές τους με τους Οθωμανούς. Αφορισμοί. αγιασμοί, μνημόσυνα, κληρονομιές κλπ. Συγχωροχάρτια. Ξεπούλημα ενοριών. Δανεικά κι αγύριστα. Πώς ζούνε οι αρχιεπίσκοποι: ακολασίες, προδοσίες, αναισθησία. Επίσκοποι και πρωτοσύγκελοι. Η λήστευση των χωριατών. Πως χειροτονούνται οι παπάδες. Οι πανταχούσες των μοναστηριών. Κοκκαλοπωλητές - άγια λείψανα. Το κατάντημα του κλήρου, πρώτη αιτία της καθυστέρησης του λυτρωμού. Η ελευθερία θανάσιμο αμάρτημα για τους ιεροκήρυκες. Τι διδάσκουν το λαό οι ιεροκήρυκες. Διαστρέβλωση - λύκοι και καθρέφτες του σκότους. Λείψανο καπηλεία και θαυματοκαπηλεία -όργια» (Βιβλίο 3ο και 4ο).

... Πράγματι, μεγάλη, των μεγαλοπαπάδων, τους έκαμε ζημιά η επανάσταση.

... Τώρα, θέλετε και το στα ανώτατα επίπεδα επικρατούν τις παραμονές της επανάστασης... εθνικό κλίμα στην ΠΟΛΗ; Ορίστε το. Το παίρνω από την 35 σελίδα ταυ βιβλίου «Το Μεσολόγγι», του εξαίρετου ερευνητή του '21. Δημήτρη Φωτιάδη:
«Τίποτα δε μας δείχνει καλύτερα πόσο σωστά είναι αυτά που λένε ο Κολοκοτρώνης και ο Φωτάκος, πως η επανάσταση στάθηκε το έργο του λαού και του διαφωτισμού, από την “Πατρική Διδασκαλία" του Πατριάρχη Γρηγορίου και την απάντηση σ’ αυτή του Κοραή με την "Αδελφική Διδασκαλία". Ο πατριάρχης εκπρόσωπος των πλουσίων και των συντηρητικών τάξεων, ανησύχησε από το ξάπλωμα, στο υπόδουλο έθνος, των επαναστατικών ιδεών του 18ου αιώνα και κυκλοφορεί - είτε γραμμένο από τον ίδιο είτε κατ' εντολή του - ένα βιβλιαράκι στ’ όνομα του πατριάρχη Ιεροσολύμων Ανθίμου, που ήταν βαριά άρρωστος και τον νόμιζε ετοιμοθάνατο, με τον τίτλο «Πατρική Διδασκαλία - εις ωφέλειαν των ορθοδόξων χριστιανών». Σ’ αυτό τονίζεται αδιάκοπα το παραμύθι πως οι δυστυχισμένοι σε τούτη τη ζωή είναι οι τυχεροί, γιατί θα είναι οι εκλεκτοί στην άλλη: «Ποδηγετούσι (οι ιεράρχες) τους πιστούς διά να περνώσι τον ολίγον καιρόν της παρούσης ζωής με υπομονήν εις τας θλίψεις, και ελπίδα όχι ενταύθα, αλλά εις την μέλλουσαν ζωήν».

Ξέρετε γιατί ο Θεός γκρέμισε τη Βυζαντινή αυτοκρατορία κι έφερε τους Τούρκους; Το έκανε για το καλό των χριστιανών! Μ' ακούστε τον ίδιον:
«Ίδετε λαμπρότατα τι οικονόμησεν ο άπειρος εν ελέει και πάνσοφος ημών Κύριος, διά να φυλάξη και αύθις αλώβητοι· την αγίαν και ορθόδοξον πίστιν ημών των ευσεβών, και να σώση τους πάντας· ήγαρεν εκ του μηδενός την ισχυρόν αυτήν βασιλείαν των Οθωμανών αντί της των Ρωμαίων ημών βασιλείας, η οποία είχεν αρχίσει τρόπον τινά να χωλαίνη τας της ορθοδόξου πίστεως φρονήματα και ύψωσε την βασιλείαν αυτήν των Οθωμανών περισσότερον από κάθε άλλην, διά να απόδειξη αναμφίβολος ότι θείω εγένετο βουλήματι, και όχι με δύναμιν των ανθρώπων, και να πιστοποιήσει πάντας τους πιστούς, ότι με αυτόν τον τρόπον ευδόκησε να οικονομήση μέγα μυστήριον, την σωτηρίαν δηλαδή εις τους εκλεκτούς του λαούς».

Ενώ και ο εξ απορρήτων του Πάπα Νικολάου του Ε' Γεώργιος Τραπεζούντιος (1895 -1486) είχεν ετοιμάσει ένα σχέδιο θρησκευακοπολιτικής ένωσης Ελλήνων και Οσμανλήδων. Δηλαδή την ομαδική αλλαξοπίστηση του έθνους.


… Και δώστου να χουν τ’ αποδέλοιπο: Τι ήταν το Ιερατείο, οι Φαναριώτες και οι λόγιοι γύρω και πριν το 21;  Ήσαν ή όχι Τουρκογλείφτες κι ενάντιοι σε κάθε ιδέα εθνεγερσίας; Μην κι αυτοί τραγούδαγαν τα κλέφτικα: ή μη σπάσανε κι αυτοί στην Αλαμάνα τα σπαθιά τους; Οι οσποδάροι; Οι δραγουμάνοι; Οι νοτιότερα, κοτζαμπασάδες και οι «γερόντο»; Ίσον όλη η πανούκλικη κατάρα του καιρού;

Μα ούτε για την κοινωνιολογία της επανάστασης δεν λέτε.. Ή δεν την ξέρετε ή μας την κρύβετε την αλήθεια. Δεν λέτε λόγου χάρη ότι η επανάσταση δεν έγινε μόνο για τους Τούρκους. (Δεν ήσαν χειρότεροι...). Έγινε ενάντια και στο γδάρσιμο και τον κατατρεγμό απ’ τους προκρίτους - δηλαδή για το ξερίζωμα σύξυλου του « Τριαδικού» Τουρκοπαπαδοκοτσαμπάσικου καθεστώτος. Και τότε περικαλώ - τι γίνεται; Τι καθεστώς (άτε, αστικής τάξης μην τότε υπάρχουσας) θ' αντικαθισταε το πρώτο; Το Λαϊκό; (ο Κομμουνισμός δεν ύπαρχε τότε, για να τόριχναν στο κομμουνιστοφαϊλίκι οι εθνικοφρόνοι!...). Η επιμάλλον και μάλλον καταφτάνουσα Επανάσταση διέγραφε Σφιγγώδικη την κοινωνιολογία της έκρηξής της. Οι αστικιντζήδες (η Φιλική Εταιρεία) κατατρόμαξαν. (Το Άστρος, τα Bαίρβενα, η Ζαράκοβα, το λαοκρατικό κίνημα της Ύδρας  λες πως προκαταβολικά τους έστελναν τις αστραπές τους από το μέλλον...). Και τα γεγονότα επακολούθησαν. Επακολούθησε η μπουφόνικη και βιαστική επανάσταση του Υψηλαντη και, η μετά την αποτυχία της, εξαφάνιση απ’ τη Σκηνή της Εταιρείας. Δυο πράγματα σημαδιακά.

Εγώ δεν θα πω. όπως ο απηνής φοροεισπράκτορας του Αλήπασα Ιγνάτιος ότι το, στις Παρίστριες ηγεμονίες, κίνημα του Υψηλάντη, δεν ήταν εθνικό και ότι οι Φιλικοί ήσαν «καρμπονάροι». Μόνο (δεν) απορώ (ούτε) και εξίσταμαι για την (και) στα δύο αυτά ( = το άξαφνο του κινήματος και την εξαφάνιση των Φιλικών) σιωπή των ιστοριοδίφων μας. Και εννοώ αυτήν που... οι «εγκεκριμένοι» μόνο γράφουνε. Καμιά εξήγηση δε μας δίνουνε, ωσάν να (παρά ιστορικοί) αυτοί είναι... φωτογράφοι! Αλλά, η φωτογραφία βγαίνει επίπεδη, ενώ η Ιστορία θέλει και βάθος ( = την «τρίτη διάσταση» - που προείπα). Στην δε Ιστορία, η κοινωνιολογία είναι το βάθος. Διότι κοινωνικά είναι φαινόμενα της Ιστορίας τα γεγονότα. Αλλ’ αυτό, οι εγκεκριμένοι το αγνοούν, ή αν το ξέρουν, ψεύδονται ως ο παραμυθάς κείνος Μυγχάουζεν...

Αλλά εκείνο που πράγματι - αυτό - δεν το ξέρουν, είναι ότι το '21 δεν ήταν μια υπόθεση των - μόνον - ηρωισμών τούτου του έθνους. Τα γιαταγάνια εδώ έπαιξαν ρόλο απλής διαδικασίας. Μεταξύ δε δύο ηλιθίων Στρατηγών, ο ένας κατ' ανάγκην θα νικήσει. Το '21 ήταν ένα φαινόμενο αναπάντητο στις Ιστορίες όλου του κόσμου. Ήταν η πρώτη και η τελευταία έως εδώ επανάσταση που έδωσε αυτογνωσία και νόημα, περιέργεια και μνήμη στην Κοινότητα των ανθρώπων. Δεν έγινε, ούτε θα ξανασυμβεί τέτοιο μυστήριο.

Ο «Πίναξ Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» ωχριά μπρος στην κραυγή του ’21. Η «Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας» του Ουάσιγκτων είναι μια ειδυλλιακή νωπογραφία μπρος στον Διάκο. Η δε φωταψία του Μεσολογγίου αυτή - έκαμε να κλείσει (μα να μην τυφλωθεί) τα μάτια η Ιστορία. Να ηττηθεί ήταν αδύνατο. Η νίκη, η τόσο αδύνατη, ήταν και βέβαιη... Οι Κολοκοτρώνηδες, και Αντρούτσοι, οι Παπαφλέσσηδες ανάτρεψαν το Συνέδριο της Βιέννης. Ο Μέττερνιχ, ο Καποδίστριας, ο Ιγνάτιος χάθηκαν μες στις αχλές της Ιστορίας...

Οτι το Ανώτερο Ιερατείο και το Φανάρι δεν την ήθελαν και αντίδρασαν στην επανάσταση - καμιά αμφιβολία. Αλλά και οι λόγιοι της διασποράς, επίσης δεν την ήθελαν, Αυτός τούτος ο απ’ τους εξέχοντας, Αδαμάντιος Κοραής, την εξόρκισε με τούτα του τα λόγια, απ’ το Παρίσι: «Μια επανάστασις των Ελλήνων υπό τας σημερινός συνθήκας, κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είναι κάτι αδιανόητον!». Τα μαθηματικά του (μαθηματικά του πάντοτε ύποπτου ορθού λόγου - του λεγόμενου) δίδασκε κι αυτός! Η δε Υψηλότερη Ελληνική Προσωπικότητα, ο Καποδίστριας, όχι μόνον εφρύαξε στο άκουσμα των πρώτων καρυοφυλλιών από τη Μάνη, αλλά και πριν, στην πρόταση της Φιλικής να ηγηθεί του αγώνα, απείλησε τους απεσταλμένους (τον Ξάνθο) με απέλαση και ότι θα τους έδενε ωραία!...

Στον Γαλάτη, που πρώτος τού μίλησε για επανάσταση, ο Καποδίστριας είπε τούτα:

«Διά να σκέπτεται κανείς, κύριε, περί τοιούτον σχεδίου, πρέπει να είναι τρελλός. Διά να τολμήση δε, να μου ομιλήση περί τούτου, εις τον οίκον τούτον, όπου έχω την τιμήν να υπηρετώ έναν μέγα και κραταιόν αυτοκράτορα, πρέπει να είναι νέος όστις μόλις εξήλθεν από τους βράχους της Ιθάκης (ο Γαλάτης ήταν Θιακός) ή ο οποίος παρεσύρθη δεν ηξεύρω υπό ποίων τυφλών παθών. Δεν ημπορώ να ομιλώ μαζί σας περισσότερον περί του σκοπού της αποστολής σας, σας ειδοποιώ δε, ότι ουδέποτε θα αναγνώσω τα χαρτιά σας. Η μόνη συμβουλή την οποίαν ημπορώ να σας δώσω, είναι να μην ειπήτε τίποτε εις κανένα περί τούτου και χωρίς ν’ αναβάλλετε ούτε μίαν ώραν, να επιστρέψητε, ίνα ειπήτε εις τους εντολείς σας ότι αν δεν θέλουν να χαθούν οι ίδιοι και να καταστρέψουν μαζί τους το αθώον και δυστυχές έθνος των πρέπει ν’ αφήσσοντας επαναστατικάς σκευωρίας των και να ζουν όπως πριν υπό τας κυβερνήσεις υφ' ας ευρίσκονται, έως ότου η θεία πρόνοια ευδοκήσει άλλως».

Ο άνθρωπος του δίδαξε κι αυτός, τα ανώτερα μάθημάτικά του... «Ω της αναισχυντίας (φωνάζει και ο Ανώνυμος της «Ελληνικής Νομαρχίας» στη σελ. 109) αχάριστα τέκνα της πατρίδος! Από ποιον προσμένετε παρακαλώ σας την ελευθερίαν;  Ή προσμένετε να ελευθερωθούν μόνοι τους, και έπειτα να υπάγετε σεις, να ενοητέ έτοιμα της αγαθά και να χαρήτε πάλιν κατά το συνηθισμένον σας εις τους ιδρώτας των άλλων;». Ο «άγνωστος» της «Ελληνικής Νομαρχίας» είχε μιλήσει ως προφήτης! Μα ο... υπερελληνισμός του Καποδίστρια, τώρα φόραε ρούσικο καλπάκι. Υπάρχουν κάτι άνθρωποι που σου κεντάν την αηδία. Στα σπίτια τους, μπορεί να λογοδοτάν μπρος στις γυναίκες τους από το φόβο της παντόφλας (ίδε και Μέγα - λέει... Ναπολέοντα) αλλά όξω, δεν δίνουν λόγο λέει, παρά μόνο στη συνείδησή τους... και στην Ιστορία!...

.. Ας δούμε τι γράφει στην «Ελληνική Σάτιρα» για το 1821 ένας Γερμανός ιστορικός ( Μένδελσων -Βαρθόλδη)..

Ο Μητροπολίτης
Να έχετε τέκνα την ευχήν μου
κι ακούσατε την απόκσισιν μου.
Εγώ τον ζυγόν δεν τον γνωρίζω
ούτε ξεύρω να τον νομίζω.

Τρώγω, πίνω, ψάλλω με ευθυμίαν
δεν υποφέρω ποτέ τυραννίαν.
Τότε υποφέρω αδημονίαν
 όστις με βλάψει στην επαρχίαν.
Αυτή τον Τούρκον η τυραννία,
σ' εμέ είναι ζωή μακαρία.

Αφού το ράσον τούτο εφόρεσα,
πλέον τινά ζυγόν δεν εγνώρισα,
δύο ποθώ, και μα τας εικόνας
άσπρα πολλά και καλάς κοκκώνας.
Περί της Ελλάδος που λέτε
δεν με μέλλει κι ας τυρανιέται.
Μ ’ αν βαστάζει χωρίς να στενάζει
 όλας τας αμαρτίας ευγάζει.

(.... )

Πίστιν να έχουν στον Βασιλέα
και σέβας στον Αρχιερέα.

Στον Τούρκο τ' άσπρα να μη λυπούνται
τότε γαρ την ψυχήν ωφελούνται.

Και Αρχιερέων παρρησίας,
και παπάδων πολλάς λειτουργίας.

Ο πνευματικός τούς διορίζει
πώς πρέπει κανείς να δεφτερίζει.
Αυτοί άρχισαν να παρακούσι
και όλοι ελευθερίαν φρονούσι.
 Διά τούτο και ημείς συμφωνουμεν
ομού με τους Τούρκους τούς βαρούμεν.

(.... )

Κι’ οι κοκκώνες είναι μέγα θαύμα
ευκολύνουν γαρ το κάθε πράγμα.
Φθάνει γουν η τόση απολογία
ιδού γυνή φέρει παρρησία.

Ας πάμε τώρα και στον Aνώνυμο της «Ελληνικής Νομαρχίας»: «...Εκείνοι οι αυτόματοι και ουτιδανοί άρχοντες. Οι φυλάργυροι και αμαθείς αρχιεπίσκοποι... Εκείνοι οι αυθάδεις και όντως βάρβαροι προεστοί... Τι λέγουσι λοιπόν, αυτοί οι βρωμεροί και χυδαιότατοι άνθρωποι; Πώς είναι δυνατόν να νικηθή ένα τόσον μεγάλον βασίλειον; Ημείς δεν ημπορούμεν να κφερνηθόμεν μόνοι μας. Πού να εύρωμεν ένα άλλον βασιλέα τόσο εύσπλαγχνον, και τόσον καλόν;... μάλιστα εκείνοι οι βρωμοάρχοντες της Κωνσταντινουπόλεως, οπού όσον τύφος και αλαζονείαν έχουσι, άλλην τόσην αμάθειαν... Τι λοιπόν ημπορεί να τους είπω διά να τους καταπείθω;... Να τους κράξω, ίσως, άτιμους; Αλλ' αυτοί το έχουν διά προτέρημα» ( σελ. 201 - 204).

..... (…) Το είπα και το ξαναλέω: Το 21 δεν ήταν όμοιο με καμία επανάσταση του κόσμου. Το ότι, παρά τον Μέττερνιχ και το Συνέδριο της Βιέννης, παρά τον Ιμπραήμ και τον Ιγνάτιο, παρά τον Κοραή και το Βρυώνη, παρά την αντίδραση του Ιερατείου και των Προκρίτων, μπόρεσε και να εκραγεί και να σταθεί, αυτό δεν ήταν θαύμα – γιατί το θαύμα είναι μια παραβίαση της φυσικής διαδικασίας της ύλης (πράγματα της δικαιοδοσίας των Αγίων μας). Το 21, ήταν μια Εθνικο-Κοινωνική επανάσταση, η πρώτη και η τελευταία της Ιστορίας. Χτύπησε τον Κιουταχή και τον Δράμαλη, όσο και το ντόπιο τσορμπατζή και το δυνάστη. Αποθέωσε τον Κανάρη, ενώ κατέλαβε την Καγκελαρία της Ύδρας εξ εφόδου. Κήδεψε το Μάρκο Μπότσαρη και τον Μπάυρον, ενώ στα Βέρβαινα θα ’σφαζε τον Παλαιών Πατρών και τους Προκρίτους. Είναι Μεγάλο, όχι για τις απαντήσεις (που δε δόθηκαν), αλλά για τίς που έθεσε ερωτήσεις:

Μπορεί να, ένας λαός νοείται λεύτερος, με μόνο την Εθνική ανεξαρτησία του; Η άλωση της Βαστίλλης, λέει ό χ ι. Αλλά του 21 οι ερωτήσεις είναι δύο: χωρίς την Εθνική ανεξαρτησία τους οι λαοί, μπορούν, να αλώνουν τις Βαστίλλες τους; Την ερώτηση αυτή, πρώτο την έθεσε, μπρος στους Ιστορικούς του κόσμου, το 21. Κι αυτοί, έμειναν κόκκαλο – δεν ήξεραν τι ν’ απαντήσουν… στο τσαρούχι!... Η ερώτηση τούς ήρθε σαν κεντιά βούκεντρου ζευγολάτη στα οπίσθια. Ήσαν ο όνος ο αρνούμενος να διασκελίσει το αυλάκι. Βάλθηκαν να ψάχνουν λοιπόν την Ιστορία… Πουθενά, πουθενά – καμιά τέτοια… άλλου είδους ταραχή, κανένα τέτοιο στραβομουτσούνιασμα… του «ωραίου»! Τι λοιπόν; Τα Δερβενάκια και το Ζάλογγο, το Μεσολόγγι και το Βαλτέτσι, το Ναυαρίνο και το Πρωτόκολλο (για την ανεξαρτησία) του Λονδίνου, όλ’ αυτά θα μνέσκαν μάταια, χωρίς το σφάξιμο των Προκρίτων;

Ωστε, χωρίς τον εξολοθρεμό των κοντζαμπάσηδων και τον «αποσχηματισμό» των Δεσποτάδων, χωρίς την απαλλοτρίωση της γης και το καλογεροκυνηγητό όξω απ’ το Κράτος, χωρίς ολοκληρωμένη τη Ζαράκοβα και τον καταστρεμό των τσιφλικάδων, η εθνική ανεξαρτησία, ήταν ο Μανωλιός της παροιμίας με τα ρούχα του; ήταν το «τι Γιάννης, τι Γιαννάκης»; Έτσι είναι.   Και ώστε, μια  μ ό ν ο ν  Εθνική επανάσταση, χωρίς την Κοινωνική καταξίωσή της, είναι μια «φαινομενοφάνεια» που μόνον αναγκαζόμενο το «κατεστημένο» την επιτρέπει; Έτσι είναι.

Ξεφυλλίσατε την Ιστορία μέχρι τα σήμερα και πέστε μου κάνα που να μην είναι –αυτό– έτσι. Εκατοντάδες εθνικές επαναστάσεις, πέτυχαν ή απότυχαν, αλλά καμιά εθνικοκοινωνική δεν επιχειρήθηκε. Οι μόνο κοινωνικές, όπου των χρόνων και των καιρών, όπου της γης και του πελάου, καταπνίγηκαν μέσα στο αίμα τους, ανελέητα…

Μα, θα μου πείτε: η  Γ α λ λ ι κ ή, δεν ήταν αυτή κοινωνική; Και θα σας πω: Μα, Κύριοι, απότυχε. Η 4η τάξη , ο λαός, (οι και, «ξεβράκωτοι» ειπωθέντες) χτυπήθηκε άγρια και «γουλίστηκε» από την αστική τάξη σαν χταπόδι. Μόλις πρόλαβε κι έβαλε φωτιά σε καμιά εκατοστή Πύργους αφεντάδων του κι έσφαξε μερικές χιλιάδες ευγενήδες. Από Επισκόπους; πολύ λιγότερους. Στις δύο Μπρυμέρ, «καθάρισε» κι άλλες τους μερικές χιλιάδες γαλαζοαίματους και όμοιούς τους αλιτήριους, στα μπουντρούμια. Αυτό ήταν όλο-όλο του που πρόφτασε. Ύστερα ο (τζόκεϋ) Ναπολέων τον καβάλησε, πότε σαν γάιδαρο ξεσέλωτο και πότε σαν άτι του με λοφίο. Λίγο αργότερα (το 1848) ξαναξεσηκώθηκε στο ποδάρι. Νυν, υπέρ πάντων ο αγών… Το ψωμοτύρι ενάντια στον αστακό, «το κασκέτο ενάντια στον πίλο». Με δεκάδες χιλιάδες πτώματα την ξαναπλήρωσε την επανάστασή του ο λαουντζίκος. Την εκατό τοις εκατό κοινωνική, ύστερα από τα πενήντα τοις εκατό του 21. Και επακολούθησαν –γραμμή– το καβαλίκεμα, από το Ναπολέοντα το Γ και απ’ αυτόν, έως τον Θιέρσο κι απέ στον Πουανκαρέ, κι ύστερα στο Ντε Γκωλ και δόστου να ’χει… Έως που κάποιος συμβιβασμός ήρθ’ επιτέλους – και η Δημοκρατία έχει το δικαίωμα… να πυροβολάει… το λαό!... Πράγματι, εξαιρουμένης της Ρούσσικης του 1917, καμιά, μόνον κοινωνική επανάσταση δεν πέτυχε· όλες μαζί, το πλήρωσαν με πολλά εκατομμύρια πτωμάτων…

Και, καμιά, μόνο Κοινωνική επανάσταση δεν πέτυχε και ουδεμία Εθνικοκοινωνική επιχειρήθηκε. Εξαίρεση στάθηκε το 21. Κι ενώ, στη μια του πλευρά (την εθνική) αυτό θριάμβευσε, στην άλλη του (την κοινωνική) ήρθε καπάκι… Οι Τούρκοι έφυγαν και ήρθε… ο Όθωνας! Η Κατάκτηση το ’σκασε και εγκαταστάθηκε η Κατοχή των Δημοσίων υπαλλήλων. Το «κρυφό σκολειό» έγινε Πανεπιστήμιο περίλαμπρο, όπου βρόντηξαν και άστραψαν οι γλωσσαμύντορες και οι άλλοι: Ο Παπαρρηγόπουλος, ο Σαρίπολος, ο Μιστριώτης, ο Τρεμπέλας. (Εγώ το είπα: Η αγραμματωσύνη θα μας σώσει…).

Και όλοι αυτοί οι λόγιοι άντρες και Σοφοί, οι Κοι Κ. Τσάτσος και ο Γρ. Κασιμάτης, και ο Λεωνίδας Ζέρβας, και τελοσπάντων πας όστις με Πίλον υψηλόν, ή με Αρχιερατικόν εγκόλπιο απ’ το σβέρκο, άνθρωποι τα… μάλα σοβαροί και λίαν… Ιστοριοδιφικώς βεβαρυμένοι, –  ων κάποιος κάπου ιδόντας μου τις Καραγκιόζικες «φιγούρες» είπε, μετά γκριμάτσας απαρέσκειας: «… Εεε – δεν είναι άνθρωπος σοβαρός!». Όλοι αυτοί (και ο κ. Ι. Θεοδωρακόπουλος) «καθαρευουστί» μάς κοπανάν ότι οι λόγιοι της διασποράς (π.χ. ο Κοραής και ο Ιγνάτιος), το Ανώτερο Ιερατείο (να πούμε ο Παλαιών Πατρών κι οι Δεσποτάδες), προσωπικότητες, ως λόγου χάρη ο Καποδίστριας, οι δύο Καραντζάδες και ο Κωλέττης, αυτοί λευτέρωσαν το έθνος!... Εμείς όμως θα τους πούμε, ότι ούτε σε κείνους που αυτοί μας λένε, οφείλει τίποτα το έθνος, ούτε απ’ αυτούς που μας το λένε περιμένει τίποτα – αυτό…   Μόνον ένας Φεραίος, τη λόγια (πριν από το 21) φάρα αυτή, των «Λόγιων της Διασποράς» και των φαρδομάνικων Ιεραρχών, μόνον αυτός την προανάκρουσε τη Λευτεριά κρατούσαν σπάθα. Οι άλλοι, αυτοί μακροημέρευσαν – πάντα τις «ελληνικούρες» τους κοπανώντας…

Να, τι λέει πάνω σ’ αυτά, ο Γερμανός ιστορικός Κ. Μένδελσων Βαρθόλδη στην «Ιστορία της Ελλ. Επαναστάσεως», σελ.200:   «Ελευθερωταί αυτής (= της Ελλάδας) υπήρξαν ουχί σοφοί, ανατραφέντες παρά την εστίαν της κλασσικής αρχαιότητος, αλλ’ άνδρες εξ ακοής μόνον την αρχαιότητα γνωρίσαντες και μόλις μαθόντες ν’ αναγιγνώσκωσι και να γράφωσιν· ουχί φρόνιμοι και εύποροι (σ.σ.: όπως οι Αρχιερείς και οι Φαναριώτες), αλλ’ άνθρωποι από ευτελούς μόλις εργασίας, από ταριχείας ορτύγων και συλλογής ελαίων αποζώντες· άνδρες ουχί του καλάμου και της θεωρίας…» κλπ.  

Αλλ’ ας μη σκάζαν, δεν θα –το 21– τους κατάνταε «παρακλαυσίθυρους» χειρότερων αφεντάδων. Θα, μετά την «απελευθέρωση», τους έκανε καρπαζοεισπράχτορες του κράτους. Η γραφειοκρατία (η πιο «κατεστημένικη» μορφή όλων των δουλειών του λαουντζίκου), θα τους έκανε μάτια μ’ σαν τους σημερινούς «τσικλομασάδες» Αμερικάνους. Θα μάθουν και το «εν ημικλάστω» αναφέρεσθαι προς τους απ’ αυτούς πληρωμένους του υπηρέτες. Και κάτω, μετά ένα «ευπειθέστατος», θα θέτουν την απολευτερωμένη υπογραφή τους: Λ’κάς Φοκοπήδαρους… (…)  
{[['']]}

Η ιδρυτική διακήρυξη του ΕΑΜ

 Η ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΕΑΜ

1. Από τους αντιπροσώπους των κάτωθι υπογραφομένων κομμάτων ιδρύεται το Εθνικόν Απελευθερωτικόν Μέτωπο της Ελλάδας (ΕΑΜ).

Εις το ΕΑΜ γίνεται ισοτίμως δεκτόν και παν άλλο κόμμα ή οργάνωσις που δέχεται τας αρχάς του παρόντος Ιδρυτικού ώς και να εργασθή δια την επιτυχίαν των σκοπών του ΕΑΜ.
Προκειμένου να γίνει δεκτή εις το ΕΑΜ οιαδήποτε οργάνωσις, δεν εξετάζεται το παρελθόν ή αι αντιλήψεις των σχετικώς με την μελλοντικήν ανασυγκρότησιν της ελευθέρας και ανεξαρτήτου Ελλάδος, αλλά η πίστις των εις την ανάγκην του Εθνικού Απελευθερωτικού Αγώνος, η τιμιότης των απέναντι αυτού και η αποδοχή των αρχών του ΕΑΜ που περιλαμβάνονται εις το παρόν Ιδρυτικόν.

2. Σκοπός του Εθνικού Μετώπου είναι:

α) Η απελευθέρωσις του Έθνους μας από τον σημερινόν ξένον ζυγόν και η απόκτησις της πλήρους ανεξαρτησίας της χώρας μας.

β) Ο σχηματισμός προσωρινής κυβερνήσεως του ΕΑΜ αμέσως μετά την εκδίωξιν των ξένων κατακτητών, μοναδικός σκοπός της οποίας θα είναι η προκήρυξις εκλογών δια συντακτικήν
εθνοσυνέλευσιν, με βάσιν την αναλογικήν ίνα ο λαός αποφανθή κυριαρχικώς επί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του.
γ) Η κατοχύρωσις του κυριαρχικού τούτου δικαιώματος του Ελληνικού Λαού, όπως αποφανθή περί του τρόπου της διακυβερνήσεώς του, από πάσαν αντιδραστικήν απόπειραν,
ήτις θα τείνη να επιβάλη εις τον λαόν λύσεις αντιθέτους προς τας επιθυμίας του και η εκμηδένισις δι’ όλων των μέσων του ΕΑΜ και των οργάνων που το αποτελούν, πάσης
τοιαύτης αποπείρας.

3. Δια την πραγματοποίησιν των ως άνω σκοπών του το ΕΑΜ θα ασχοληθή:

α) Με όλα τα ζητήματα που απασχολούν καθημερινώς τον Ελληνικόν Λαόν υπό τας συνθήκας της ξενικής κατοχής και με την καθοδήγησιν του αγώνος του Ελληνικού Λαού εις την διεκδίκησιν των πάσης φύσεως αιτημάτων του, καθώς και την αντιμετώπισιν της εις βάρος του ασκούμενης ληστείας από τους ξένους κατακτητάς.

β) Με την διατήρησιν ακμαίου του απελευθερωτικού πνεύματος του Ελληνικού Λαού.

γ) Με την συνεχή αποκάλυψην του ρόλου της σημερινής κυβερνήσεως των προδοτών ή κάθε άλλης αντιστοίχου εις το μέλλον.

δ) Με την εξασφάλισιν κατά το δυνατόν μιας συνεργασίας με τους άλλους λαούς, οι οποίοι αγωνίζονται κατά των δυνάμεων του Άξονος και του συντονισμού του αγώνος του
Ελληνικού Λαού με τον αγώνα των άλλων ως άνω Λαών.

ε) Με την οργάνωσιν των λαϊκών δυνάμεων επί τη βάσει του εσωτερικού οργανισμού-κανονισμού, ο οποίος αποτελεί παράρτημα του παρόντος ιδρυτικού.

στ) Με την ενέργειαν εράνων, είσπραξιν συνδρομών κλπ. από τους Έλληνας πατριώτας προς τον σκοπόν να εξασφαλίση τα αναγκαία δια την διεξαγωγήν του θνικοαπελευθερωτικού
αγώνος μέσα.

4. Τα υπογράφοντα το παρόν ιδρυτικόν κόμματα ή τα προσχωρούντα εις αυτό, αναλαμβάνουν να υποστηρίξουν δι’ όλων των δυνάμεων τον αγώνα του ΕΑΜ και την
πραγματοποίησιν των σκοπών του.

5. Το ΕΑΜ χωρίς να παύση να τείνη εις το να συγκεντρώση πέριξ αυτού ολόκληρον τον Ελληνικόν Λαόν δια της συγκεντρώσεως εντός των κόλπων του όλων των οργανώσεων
που εκπροσωπούν καθ’ οιονδήποτε τρόπον τμήματα του Ελληνικού Λαού, συγκροτείται επί τη βάσει των πλέον αυστηρών συνωμοτικών κανόνων. Τούτο σημαίνει:

α) Ότι τηρείται αυστηρώς μυστική η συμμετοχή των οιωνδήποτε κομμάτων ή οργανώσεων που το αποτελούν ή προσχωρούν εις αυτό.

β) Ότι τα πρόσωπα που αποτελούν την Κεντρικήν του Επιτροπήν, τας κατά τόπους επιτροπάς πόλεων, συνοικισμών, επαγγελμάτων, επιχειρήσεων κλπ. καθώς και τας ομάδας της βάσεως, δεν γίνονται εις ουδένα άλλον γνωστά, πλην των μελών τα οποία
συμμετέχουν εις εκάστην Επιτροπήν.

γ) Ότι το ΕΑΜ διεξάγει συνεχώς και δια παντός μέσου αγώνα εναντίον πάσης παραβάσεως των συνωμοτικών κανόνων και λαμβάνει εκάστοτε τα επιβαλλόμενα μέτρα εναντίον εκείνων,
οίτινες παραβιάζουν τα συνομωτικά μέτρα. Ούτω το ΕΑΜ παρουσιάζεται δημόσια και πάντοτε απρόσωπον και ως απλούς εκφραστής των Εθνικοαπελευθερωτικών επιδιώξεων και
καθοδηγητής των αντιστοίχων αγώνων του Ελληνικού Λαού.

6. Εις ουδένα αντιπρόσωπον κόμματος ή οργανώσεως, με τον οποίον το ΕΑΜ διαπραγματεύεται την προσχώρησιν της οργανώσεώς του ίνα αντιπροσωπευθή εις το ΕΑΜ ανακοινούνται οτιδήποτε σχετικώς με τας οργανώσεις, κόμματα κλπ. άτινα μετέχουν εις το ΕΑΜ προ της ανακοινώσεως εκ μέρους του ως άνω αντιπροσώπου ότι η οργάνωσίς του προσχωρεί εις το ΕΑΜ και ότι αυτός δέχεται να συμμετάσχει εις το αντίστοιχον
όργανον του ΕΑΜ δι’ οπροορίζεται.

7. Μεταξύ των κομμάτων και οργανώσεων αίτινες συνεργάζονται εις το ΕΑΜ διατηρείται δι’ όλον το διάστημα του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος η μεγαλυτέρα αλληλοβοήθεια
και αλληλοϋποστήριξις δια παν ζήτημα το οποίον σχετίζεται με τον γενικόν απελευθερωτικόν αγώνα και τον ειδικώτερον εθνικοαπελευθερωτικόν αγώνα κάθε χωριστού κόμματος. Επίσης και αι συνεργαζόμεναι ως άνω οργανώσεις χρησιμοποιούν τας
αντιστοίχους επιρροάς των δια την άμβλυσιν κάθε μέτρου που στρέφεται κατά του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνος από τους εχθρούς του Έθνους, εντοπίους προδότας ή ξένους κατακτητάς.

Εν Αθήναις τη 28η Σεπτεμβρίου 1941

Δια το ΚΚΕ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

Δια το ΣΚΕ ΧΩΜΕΝΙΔΗΣ

Δια την ΕΛΔ ΤΣΙΡΙΜΩΚΟΣ

Δια το Αγρ. Κόμ. ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ
{[['']]}

Η κατοχή, η δικτατορία και ο αρχιεπίσκοπος

Παπαδόπουλος, Παττακός και Μακαρέζος με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και τους στενούς συνεργάτες του Ανθιμο (Ρούσσα) και Χριστόδουλο (Παρασκευαΐδη)
Ο κ. Ιερώνυμος ακολουθεί πιστά τη γνωστή τακτική των προκατόχων του, σύμφωνα με την οποία, όταν οι κυβερνήσεις έθιγαν τον σκληρό πυρήνα της εκκλησιαστικής εξουσίας σε οικονομικά ή πολιτικά ζητήματα, η Ιεραρχία ξεσηκωνόταν και μετέθετε το ζήτημα στον χώρο της «πίστης» ή της «παράδοσης».
Μιλά πλέον ο «Θεός» απ’ τη μια μεριά και ο «Σατανάς» από την άλλη.
Μόνο που έτσι ο δρόμος στρώνεται για τους φονταμενταλιστές, με τους οποίους μέχρι τώρα απέφευγε να ταυτιστεί ο αρχιεπίσκοπος.
Πρώτος τον Μάιο ο Μητροπολίτης Αμβρόσιος ζητούσε να «σαπίσει και να ξεραθεί» το χέρι του κ. Φίλη, ενώ η καθηγήτρια Μαντουβάλου ευχόταν προχτές «να τον τρελάνει ο Θεός», από τη ραδιοσυχνότητα που διαθέτει ακόμα ο άλλος πιστός χριστιανός, ο Γιώργος Καρατζαφέρης.
Ο κ. Ιερώνυμος πιάστηκε από μια φράση του υπουργού Παιδείας, ο οποίος τόλμησε να ξεστομίσει το αυτονόητο, ότι δηλαδή δεν τιμά την Εκκλησία ο ρόλος επιφανών στελεχών της σε δυο σκοτεινές περιόδους της ελληνικής Ιστορίας, την κατοχή και τη δικτατορία.
Φρονίμως ποιών, ο κ. Ιερώνυμος απέφυγε στην πρώτη του επιστολή κάθε αναφορά στη δικτατορία, εφόσον είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από αυτή την περίοδο.
Και περιορίστηκε αρχικά σε μια συμβολική αλλά επιδεικτική κίνηση.
Προσέφερε διά του προέδρου της Βουλής προς τους βουλευτές τον τόμο που είχε εκδοθεί επί Χριστόδουλου, με τον οποίο υποτίθεται ότι αποκαθίσταται η «αντιστασιακή» δράση της Εκκλησίας επί κατοχής (Χαραμαντίδης, 2000).
Ισως έτσι θέλησε να «τιμωρήσει» και τον κ. Βούτση, ο οποίος είχε ήδη ξεκαθαρίσει ότι οι θέσεις του υπουργού Παιδείας είναι ώριμες κυβερνητικές θέσεις, στις οποίες μάλιστα συγκλίνει μια ευρύτατη πολιτική συναίνεση.
Αστοχη η χειρονομία του αρχιεπισκόπου. Διότι ο τόμος αυτός παρουσιάστηκε τον Νοέμβριο του 2000 από τον Χριστόδουλο ως κίνηση αποκατάστασης των δύο μοναδικών αντιστασιακών μητροπολιτών, του Ιωακείμ Κοζάνης και του Αντωνίου Ηλείας, οι οποίοι είχαν καθαιρεθεί από την Εκκλησία ακριβώς για την αντιστασιακή τους δράση!
Μάλιστα η έκδοση του τόμου χαρακτηρίστηκε «φαρισαϊκή πράξη» από τις τρεις βασικές αντιστασιακές οργανώσεις, οι οποίες κατήγγειλαν ότι «ο κ. Χριστόδουλος θεωρεί και σήμερα αμάρτημα το υψηλό και έμπρακτο παράδειγμα πατριωτισμού και αυταπάρνησης ιερωμένων, όπως οι αείμνηστοι μητροπολίτες Κοζάνης Ιωακείμ και Ηλείας Αντώνιος, το οποίο αυτός ο οσφυοκάμπτης της χούντας μεγαλόψυχα συγχωρεί!» («Ριζοσπάστης», 25/11/2000).
Μικρή λεπτομέρεια που έχει σήμερα κάποια σημασία.
Ο γνωστός ακροδεξιός εκδότης Γρηγόρης Μιχαλόπουλος δήλωσε τότε ότι δεν πήγε στην εκδήλωση αποκατάστασης των δύο μητροπολιτών διότι «υπήρξαν κομμουνιστές και μάλιστα κακής ποιότητος» και διότι ο Ιωακείμ «υπήρξε ο πρώτος που ζήτησε να καταργηθούν τα Θρησκευτικά» («Ελεύθερη Ωρα», 27/11/2000).

Δωσιλογισμός και Εκκλησία

Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός με τον πρωθυπουργό της πρώτης δωσιλογικής κυβέρνησης Γ. ΤσολάκογλουΟ Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός με τον πρωθυπουργό της πρώτης δωσιλογικής κυβέρνησης Γ. Τσολάκογλου | 
Χωρίς, λοιπόν, τους δύο ΕΑΜίτες μητροπολίτες, η συνεισφορά της Εκκλησίας στην αντίσταση περιορίζεται στον κατώτερο κλήρο, με πιο εμβληματική την περίπτωση του αρχιμανδρίτη Γερμανού Δημάκου, συμπολεμιστή του Αρη Βελουχιώτη με το ψευδώνυμο παπα-Ανυπόμονος.
Αντίθετα, για τους μητροπολίτες χρειάστηκε ακόμη και ειδικός αναγκαστικός νόμος για να μην το σκάσουν από τις επαρχίες τους, όταν άρχισε να διαφαίνεται η ήττα (Α.Ν. 2754/10/1/1941).
Υπάρχει βέβαια ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος, ο οποίος αρνήθηκε να μετάσχει στην παράδοση της Αθήνας στους κατακτητές και να ορκίσει την πρώτη δωσιλογική κυβέρνηση του Γεωργίου Τσολάκογλου.
Αλλά αυτός απομακρύνθηκε αμέσως και τοποθετήθηκε στον αρχιεπισκοπικό θρόνο ο εκλεκτός των Γερμανών Δαμασκηνός.
Η εκλογή του ενθουσίασε τόσο τους γερμανόφιλους, ώστε τηλεγράφησαν την επιτυχία τους στον ίδιο τον Χίτλερ (Τσιρώνης, 2010, σ. 422).
Ο Χρύσανθος αποκαταστάθηκε με τα χίλια ζόρια το 1949, λίγο προτού πεθάνει.
Οσο για τον Δαμασκηνό, αυτός υποτίθεται ότι υπήρξε μέγας αντιστασιακός και προστάτης του εβραϊκού στοιχείου.
Μόνο που όλα αυτά συνέβησαν από τα τέλη του 1943, όταν άρχισε να αποκαθιστά σχέσεις με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση και τους Αγγλους, προετοιμάζοντας τη διάδοχη κατάσταση.
Εως τότε, η ηγεσία της Εκκλησίας «αποδείχτηκε ικανότερος συνεργάτης για τους κατακτητές από όσο οι δύο πρώτες ελληνικές κατοχικές κυβερνήσεις» (Ψαλλίδας, 2016, σ. 17).
Ειδικά τα κείμενα διαμαρτυρίας του αρχιεπισκόπου προς τον πρωθυπουργό και τις κατοχικές αρχές επιδόθηκαν κατόπιν εορτής και μόνο όταν είχαν ήδη αρχίσει οι εκτοπίσεις των Εβραίων προς τα στρατόπεδα του θανάτου (Μαργαρίτης, 2005, σ. 112-132).
Ακόμα και μετά την απελευθέρωση, ο Τσόρτσιλ αποκαλούσε «Κουίσλιγκ» τον Δαμασκηνό και ήταν δύσπιστος στην ανάδειξή του σε αντιβασιλέα, διότι υπήρξε«όργανο των Γερμανών», τους οποίους «πρόδωσε» στη συνέχεια (H. Macmillan, «War Diaries», σ. 558 κ.ε., και Σπύρος Μαρκεζίνης, «Σύγχρονη Πολιτική Ιστορία της Ελλάδος, τ. Β΄, εκδ. Πάπυρος, Αθήνα 1994, σ. 52).
Οσο για τους λοιπούς μητροπολίτες, περισσεύουν οι εκδηλώσεις νομιμοφροσύνης προς τους κατακτητές.
Ο μητροπολίτης Πατάρων Μελέτιος, ως επίτιμος πρόεδρος μιας «Κεντρικής Επιτροπής Λαού Αλεξανδρουπόλεως», έσπευσε ήδη από τις 10/4/1941 να απευθύνει«προς την Αυτού Εξοχότητα τον Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ, Κύριον Κύριον Αδόλφον Χίτλερ, τας ολοψύχους ευχαριστίας και την εις το διηνεκές αναλλοίωτον ευγνωμοσύνην» του ποιμνίου του «διά την άκραν ευγένειαν και τον ιπποτισμόν τον οποίον επεδείξαντο απέναντί του τα ηρωικά στρατεύματα της κατοχής».
Ευχαριστήρια επιστολή προς τον Χίτλερ που υπογράφει ο Πατάρων ΜελέτιοςΕυχαριστήρια επιστολή προς τον Χίτλερ που υπογράφει ο Πατάρων Μελέτιος
Εχουν διασωθεί και οι ομιλίες τεσσάρων ιεραρχών της Βόρειας Ελλάδας κατά την περιφορά της προπαγανδιστικής έκθεσης των ναζί «ο σοβιετικός παράδεισος».
Ο Μητροπολίτης Σερρών και Νιγρίτης Κωνσταντίνος αναπολεί νοσταλγικά την«παλαιά ευτυχία των Ρώσων» επί τσάρου και διατυπώνει την άποψη ότι «ο μπολσεβικισμός δέον να θεωρηθή μία κίνησις παρά κατωτέρω λαώ, ανίκανος να ηλεκτρίση άλλους λαούς προηγμένους εις τον πολιτισμόν», όπως ο ελληνικός («Ο αγών της Ελλάδος», 1943, σ. 11-12).
Ο Εδέσσης Παντελεήμων θα ταχθεί πιο ανοιχτά υπέρ των ναζί: «Ο Ελλην τάσσεται παρά το πλευρόν των δυνάμεων αίτινες καταπολεμούν το υλιστικόν τούτο σύστημα και ελπίζει ότι ούτω θα επιτύχη να εξασφαλίση εν ελεύθερον και ευτυχές μέλλον εν τω πλαισίω της νέας Ευρώπης».
Ο Φλωρίνης Βασίλειος θα θεωρήσει τον Χίτλερ όργανο του Θεού κατά του διαβόλου:
«Καθώς άλλοτε η Θεία Πρόνοια, εν τω προσώπω του Μεγάλου Κωνσταντίνου, εθριάμβευσε κατά των διωγμών της ειδωλολατρίας, τοιουτοτρόπως σήμερον, εν τω προσώπω του Μεγάλου Ηγέτου του ενδόξου Γερμανικού έθνους, θα θριαμβεύση και κατά του διωγμού τούτου» (στο ίδιο, σ. 8-9).
Ο μητροπολίτης Κασσανδρείας Ειρηναίος θα προσθέσει:
«Ευνόητος η χαρά και ανακούφισις ην ησθάνθην όταν ο Μέγας Φύρερ του Γερμανικού Ράιχ εκήρυξε τον κατά των Μπολσεβίκων πόλεμον, προς απαλλαγήν της Αγίας Ορθοδόξου Ρωσίας από των σκληρών και αφορήτων αυτών τυράννων και βασανιστών. […] Ας ευχηθώμεν εις τα γερμανικά όπλα επιτυχίαν […] Οφείλομεν λοιπόν μεθ’ υπομονής και ησυχίας να επιδιδώμεθα εις τα ειρηνικά ημών έργα, παρέχοντες προθύμως την προσωπικήν ημών εργασίαν δι’ έργα οδοποιίας και οχυρωματικά τοιαύτα, αφ’ ου μάλιστα διά των τοιούτων ποικίλως ωφελείται και προάγεται η γλυκεία ημών Πατρίς, της οποίας την ελευθερίαν και διακυβέρνησιν υπό της ελευθέρας θελήσεως του Ελληνικού Λαού, μετά την πολυπόθητον ειρήνην ολοκλήρου της ανθρωπότητος, υπεσχέθησαν οι ευγενείς κατακτηταί μας, διά του γνωστού διαγγέλματος του σοφού και φιλοπάτριδου πρωθυπουργού ημών κ. Λογοθετοπούλου» (σ. 14-15).

Οι Αγιοι Πατέρες και ο Χίτλερ

Γερμανοί αξιωματικοί με ηγούμενους στο Αγιο ΟροςΓερμανοί αξιωματικοί με ηγούμενους στο Αγιο Ορος | 
Η πιο γλοιώδης συμπεριφορά προς τους κατακτητές υπήρξε δυστυχώς εκείνη του Αγίου Ορους.
Οι εκπρόσωποι των είκοσι μονών έστειλαν στις 26/4/1941, μια μέρα προτού μπουν οι κατακτητές στην Αθήνα, επιστολή προς την «Αυτού Εξοχότητα τον Αρχικαγκελλάριον του ενδόξου Γερμανικού Κράτους Κύριον Αδόλφον Χίτλερ εις Βερολίνον», ζητώντας«όπως αναλάβη υπό την Υψηλήν προσωπικήν Αυτής προστασίαν και κηδεμονίαν τον Ιερόν τούτον Τόπον».
Με την επιστολή οι ηγούμενοι του Αγίου Ορους ζητούσαν να διατηρήσουν τα κτήματα και τα δικαιώματά τους.
Και κατέληγαν:
«Την διατήρησιν του καθεστώτος τούτου της αυτονόμου μοναχικής πολιτείας, ικανοποιούντος πλήρως άπαντας τους εν Αγίω Ορει ενασκουμένους ανεξαρτήτως εθνικότητος Ορθοδόξους μοναχούς και εναρμονιζόμενοι προς τον σκοπόν και την αποστολήν αυτών, παρακαλούμεν και ικετεύομεν θερμώς την Υμετέραν Εξοχότητα όπως αναλάβη υπό την υψηλήν προστασίαν και κηδεμονίαν Αυτής. Τον Βασιλέα των Βασιλευόντων και Κύριον των Κυριευόντων εξ όλης ψυχής και καρδίας ικετεύοντες, όπως επιδαψιλεύση τη Υμετέρα Εξοχότητι υγείαν και μακροημέρευσιν επ’ αγαθώ του ενδόξου Γερμανικού Εθνους».
Την ύπαρξη της επιστολής επιβεβαιώνει και ο τόμος που παρέδωσε στον πρόεδρο της Βουλής ο αρχιεπίσκοπος, χωρίς βέβαια να αναφέρει το περιεχόμενό της (σ. 355).

Η χούντα και η Εκκλησία

Πιεσμένος προφανώς από τους εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες που θεώρησαν ανεπαρκή την πρώτη του επιστολή, ο κ. Ιερώνυμος επανήλθε με νέα, στην οποία κατονομάζει τον κ. Φίλη και επιχειρεί να ανατρέψει αυτό που όλοι γνωρίζουμε:ότι δηλαδή η διοικούσα Εκκλησία συντάχθηκε πλήρως με τη δικτατορία.
Και εδώ δεν υπάρχει καμιά εξαίρεση. Ισχύει αυτό που δήλωνε ο αντιστασιακός πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Θ. Πυρουνάκης μετά την πτώση της δικτατορίας:
«Ολοι τους [οι μητροπολίτες] υπηρέτησαν και υπέθαλψαν τη χούντα. Σημειώστε:μηδενός εξαιρουμένου. Ολοι αναγνώρισαν το καθεστώς και όλοι έσπευσαν να το υπηρετήσουν. Και συναγωνίζονταν μάλιστα ποιοι θα είναι περισσότερο εξυπηρετικοί»(συνέντευξη στον Κ. Χαρδαβέλλα, «Τα Νέα», 19/10/1978).
Ο κ. Ιερώνυμος το γνωρίζει πολύ καλά. Και έτσι απλά διατυπώνει κάποια ερωτήματα, υπονοώντας ότι η χούντα επιβλήθηκε με τη βία στην Εκκλησία.
Βασικό του επιχείρημα, το ότι υπήρξε συνεχής αναβολή της σύγκλησης της Ιεραρχίας.
Το τραγικό είναι ότι οι ίδιοι οι δεσποτάδες ζητούσαν αυτή την αναβολή.
Ο μητροπολίτης Κωνστάντιος Αλεξανδρούπολης έγραφε στον Παπαδόπουλο:
«Με το θάρρος που μου δίδει η αφοσίωσίς μου προς το πρόσωπόν Σας και η ειλικρινής αγάπη μου προς το έργον της Επαναστάσεως, έρχομαι να θέσω υπ’ όψιν Σας την αγανάκτησιν και τον αναβρασμόν, ο οποίος επικρατεί εις την παράταξιν των Αρχιερέων που προήλθαν μετά την Επανάστασιν της 21ης Απριλίου […] Φρονώ ότι εν όψει του Δημοψηφίσματος, διά την επιτυχίαν του οποίου όλοι μας εργαζόμεθα, επιβάλλεται η αναστολή των εργασιών της Ιεράς Συνόδου».
Ολοι οι μητροπολίτες είχαν ένα καλό λόγο για τους χουντικούς:
■ Ο Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος δήλωνε: «Η Εθνική Κυβέρνησις έχει επιτελέσει τεράστιον εθνικόν έργον. Το σύνθημα του Προέδρου της Εθνικής Κυβερνήσεως “Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών” μοναδικόν και ιστορικόν, ήχησεν ως εγερτήριον σάλπισμα».
■ Ο Σάμου Παντελεήμων χτυπούσε τις καμπάνες όταν τον επισκεπτόταν ο Παττακός και είχε αναρτήσει τη σημαία της χούντας στη μητρόπολή του.
■ Ο Κιλκισίου Χαρίτων δήλωνε ότι «η Επανάστασις εδώ είμεθα ο κ. Νομάρχης, ο κ. Διοικητής, και εγώ».
■ Ο Καστοριάς Δωρόθεος χαρακτήριζε την 21η Απριλίου «λαμπροφόρο νύκτα» και καλούσε τους πιστούς να ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα της χούντας («Φωνή της Καστοριάς», 15.9.1968).
■ Ο Διδυμοτείχου και Ορεστιάδος Κωνσταντίνος ανακοίνωσε την «περίλαμπρον νίκην» του χουντικού δημοψηφίσματος.
■ Ο Λαρίσης Θεολόγος με εγκύκλιό του αποφαινόταν ότι όσοι δεν ψηφίσουν «ναι» στο δημοψήφισμα δεν είναι χριστιανοί (6/1207/20.9.1968).
■ Ο Ζακύνθου Απόστολος, καταπατώντας την παράδοση, έδινε στον Παττακό το σκήνωμα του Αγίου Διονυσίου κατά τη λιτανεία.
■ Ο Καβάλας Αλέξανδρος θεωρούσε το χουντικό Σύνταγμα «το καλύτερο, αρτιώτερο, σαφέστερο και πλέον δημοκρατικό και φιλελεύθερο από κάθε προηγούμενο του τόπου μας».
■ Ο Ζιχνών (και μετέπειτα Πατρών) Νικόδημος είχε συντάξει παρόμοια εγκύκλιο (576/20.9.1968).
Ο θλιβερός κατάλογος δεν έχει τέλος. Αν εξαιρέσουμε τον Χρυσόστομο Πειραιώς, οι υπόλοιποι μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδας δέχτηκαν μετά χαράς να αναλάβουν τον ρόλο εκφωνητή της χουντικής προπαγάνδας.
Ο πρώτος που τα γνωρίζει από πρώτο χέρι όλα αυτά είναι ο ίδιος ο σημερινός αρχιεπίσκοπος.
Και είναι πράγματι κρίμα που για λόγους πολιτικής σκοπιμότητας επιχειρεί να τα συσκοτίσει και έτσι ταυτίζεται με τον Αμβρόσιο, ο οποίος βέβαια επί χούντας ήταν ταγματάρχης της χωροφυλακής.
Πηγές
● Αρχιμανδρίτης Αγαθάγγελος Χαραμαντίδης (επιμ.), «Μνήμες και μαρτυρίες από το ’40 και την κατοχή. Η προσφορά της Εκκλησίας», Κλάδος Εκδόσεων Επικοινωνιακής και Μορφωτικής Υπηρεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 2000.
● «Ο αγών της Ελλάδος κατά του μπολσεβικισμού», Νέα Ευρώπη, Θεσσαλονίκη 1943.
● Γρηγόρης Ψαλλίδας, «Συνεργασία και ανυπακοή. Η πολιτική της ηγεσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην κατοχή (1941-1944), εκδ. Εστία, Αθήνα 2016.
● Θεοδόσης Αθ. Τσιρώνης, «Εκκλησία πολιτευομένη. Ο πολιτικός λόγος της Εκκλησίας της Ελλάδος (1913-1941)», εκδ. Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2010.
● Γιώργος Ν. Καραγιάννης, «Η Εκκλησία από την κατοχή στον εμφύλιο», εκδ. Προσκήνιο, Αθήνα 2001.
● Γιώργος Δ. Καρανικόλας, «Ρασοφόροι. Συμφορά του Εθνους», εκδ. Θουκυδίδης, Αθήνα 1985 [1976].
● Γιώργος Μαργαρίτης, «Ανεπιθύμητοι συμπατριώτες. Στοιχεία για την καταστροφή των μειονοτήτων της Ελλάδας», Βιβλιόραμα, Αθήνα 2005.

{[['']]}

Εγκληματίες και προδότες Μέρος 7ο - Οι κύκλοι του Καΐρου, στηρίγματα των σφαγέων

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΒΔΟΜΟ

Οι κύκλοι του Καΐρου, στηρίγματα των σφαγέων

Όλα αυτά τα αντεθνικά συγκροτήματα, όλες οι κλίκες των προδοτών, όλες οι συμμορίες των εγκληματιών, έχουν στήριγμα τώρα και ελπίδα για αύριο, τους τεταρτοαυγουστιανούς του Καϊρου.

Οι κύκλοι του Γκλύξμπουργκ κρατούν μ' όλους αυτούς επαφή και σύνδεση, τους ενθαρρύνουν και τους ενισχύουν να προδίνουν και να σφάζουν τον αγωνιζόμενο λαό. Κι’ αυτοί αποβλέπουν στον ίδιο σκοπό. Με τη βοήθεια των γερμανών, να εξοντώσουν τους πατριώτες και να γονατίσουν τον αγωνιζόμενο λαό για να ξανακαθίσουν στο σβέρκο του τη φασιστική τους τυραννία. 

Ο Τσουδερός μονάχα ύστερα από πολλές προειδοποιήσεις των εδώ πρακτόρων του έκανε μια τυπική και αόριστη αποκήρυξη των γερμανοτσολιάδων για να ρίξει στάχτη στα μάτια του αγριεμένου απ' τις σφαγές λάου της Αθήνας και όλης της Ελλάδας. Μα ποτέ δε θέλησε να αποκηρύξει τους αρχηγούς των σφαγέων τους Ντερτιλήδες και τους Γονατάδες. Ούτε την Ειδική Ασφάλεια και τις συμμορίες του ΕΔΕΣ, X κλπ. Ούτε απλή διαμαρτυρία έκανε για τις σφαγές της Καλογρέζας και της Κοκκινιάς. Αντίθετα έστελνε γράμματα και ενίσχυε τους δολοφόνους να σφάζουν το λαό.

Και ο Παπανδρέου συνεχίζει την ίδια πολιτική του Τσουδερού. Ούτε μια λέξη ενάντια στους σφαγείς τσολιάδες, Ειδική, Χωροφυλακή, ΕΔΕΣ, X. Αντίθετα μιλάει για δήθεν τρομοκρατία των ανταρτών του ΕΛΑΣ και ενθαρρύνει τους γερμανούς και τους  προδότες να σφάζουν το λαό.
Το Κάιρο είναι δεμένο στενά και συνυπεύθυνο για το ‘Ελληνικό αίμα που  χύνουν οι προδότες. Αλλωστε και στην Αίγυπτο συνεχίζουν τον ίδιο άγριο διωγμό ενάντια στον ελληνικό στρατό και στόλο που συγκροτήθηκε εκεί και στο λαό που κατέφυγε πρόσφυγας εκεί.  Στη Μέση ’Ανατολή διατηρούν στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου κλείνουν όλους τους πατριώτες και Αντιφασίστες.

Από ενάμισι χρόνο κρατούν σε στρατόπεδα πάνω από χίλιους αξιωματικούς και οπλίτες αντιφασίστες. Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Γκές στην Παλαιστίνη κρατούν αχρησιμοποίητους 1000 στρατιώτες μας με τη δικαιολογία πως είναι στρατόπεδο διαλογής. Επικεφαλής των βάζουν αξιωματικούς τσιράκια του Γκλύξμπουργκ.

Στο στρατόπεδο του Καμπρίτ έχουν κλείσει τους δήθεν αναρχικούς. Πρόκειται για τα καλύτερα παιδιά του λαού, για αντιφασίστες φαντάρους και Αξιωματικούς. Χώρια απ’ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου η ζωή είναι άθλια, χειρότερη κι’ απ’ τη ζωή των μαύρων, οργάνωσαν και τάγματα εργασίας.
Στο τάγμα εργασίας της Ηλιούπολης έχουν 250 φαντάρους μας. Αλλοι 350 είναι στο τάγμα εργασίας στο Σουδάν.

Μα δεν είναι μονάχα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης για τους αντιφασίστες δημοκρατικούς φαντάρους και αξιωματικούς. Όσα γυναικόπαιδα ξέφυγαν από την Ελλάδα απ’ τη μανία του καταχτητή τα έκλεισαν κι’  αυτά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου περνούν μια άθλια ζωή. Τέτοια στρατόπεδα προσφύγων έχει στις λεγάμενες Πηγές του Μωυσέως όπου μένουν πάντα στον άμμο μέσα σε σκηνές. Στο στρατόπεδο αυτό είναι κλεισμένοι μόνο γέροι και γυναικόπαιδα. Τρέφονται ελεεινά, τους  απαγορεύουν δε να δέχονται τρόφιμα απ’ έξω. 

Ένα δεύτερο στρατόπεδο γυναικόπαιδων, που είναι και το μεγαλύτερο, έχει στο Γκές της Παλαιστίνης. Σ' αυτό είναι κλεισμένες 11.500 ψυχές. Στο στρατόπεδο αυτό έχουν κλεισμένους και τους ηρωικούς Σαμιώτες. Η ζωή σ' αυτό είναι τόσο άθλια που πολλοί πέθαναν απ' την πείνα και τις αρρώστιες.  Αλλο στρατόπεδο Ελλήνων προσφύγων έχει στην Αβησσυνία όπου βάζουν μαύρους και τους φυλάνε.

Κοντά σ' αυτά εμποδίζουν να δοθεί βοήθεια στον πεινασμένο ελληνικό λαό. Ο εθνικός Απελευθερωτικός σύνδεσμος (ΕΑΣ) - είδος ΕΑΜ της Αίγυπτου- μάζεψε 37 χιλ. λίρες Αιγυπτιακές για να αγοράσουν βιταμίνες για τα παιδιά στην 'Ελλάδα. Ο Τσουδερός δήλωσε ότι τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη και ζήτησε να μπουν στο Ταμείο της Φρειδερίκης που μαζεύει λεφτά να τα χρησιμοποιήσει για δημαγωγία μετά την Απελευθέρωση.

Περιφέρουν στην Αίγυπτο όλους τους προδότες και τους τετρααυγουστιανούς, όπως το Μπάκο, και προσπαθούν να σπάσουν τη μαχητικότητα του στρατού και να τον αποσυνθέσουν.
Ολες αυτές οι αντεθνικές ενέργειες ανάγκασαν το στρατό και το στόλο να ζητήσουν να μπει τέρμα σ' αυτό το καθεστώς της προδοσίας και να σχηματιστεί πανεθνική κυβέρνηση σε συνεννόηση με την ΠΕΕΑ. Οι κύκλοι του Γκλύξμπουργκ εκμεταλλεύτηκαν αυτή την πατριωτική χειρονομία των ένοπλων δυνάμεων, που απόβλεπε στο να δυναμώσει η εθνική ενότητα, να δυναμώσει ο εθνικός και ο συμμαχικός αγώνας. Χτύπησαν και αφόπλισαν τους ηρωικούς αξιωματικούς και οπλίτες και διαλύουν ολότελα τις Ενοπλες δυνάμεις.

Το Αγωνιζόμενο Ελληνικό έθνος είναι πέρα για πέρα Αλληλέγγυο με τα ηρωικά παιδιά του της Μ. Ανατολής. Την ευθύνη για τα γεγονότα της Μ Ανατολής τη φέρνει ολοκληρωτικά ο Γκλύξμπουργκ και είναι συνυπεύθυνος με τους εγκληματίες που σφάζουν τον  Ελληνικό λαό. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις αναγγέλθηκε η συμφωνία του Λιβάνου οι Γερμανοί αφόπλισαν τούς τσολιάδες και έπιασαν τους Αρχιφονιάδες  Γιτεραλή, Ταβουλάρη, Γονατά, Πσπαγεωργιου κλπ. Φοβήθηκαν μήπως τυχόν και πάρουν αντίθετες διαταγές απ’ το Κάιρο και δε συνεχίσουν με τον ίδιο ζήλο, με την ίδια θηριωδία να σφάζουν τον αγωνιζόμενο λαό. Οι Γερμανοί ξέρουν και ξέρουν ότι το Κάιρο είχε σύνδεση και καθοδηγούσε τους τσολιάδες, την Είδική, τον ΕΔΕΣ, X κλπ. στο να σφάζουν τον Ελληνικό λαό. Και το Κάιρο έσπρωχνε αυτά τα συγκροτήματα να παίρνουν όπλα και προστασία απ’ τους Γερμανούς στο απαίσιο έργο της σφαγής. Όλοι τους δουλεύουν να επιτύχουν τον ίδιο σκοπό. Να εξοντώσουν τους αγωνιστές του ΕΑΜ και τους Κομμουνιστές, όλους τους πατριώτες και να σπάσουν τον Απελευθερωτικό Αγώνα του έθνους, με αποτέλεσμα να δυναμώνει η κατοχή των Γερμανό-Βουλγάρων επιδρομέων.

Καμιά δύναμη δεν μπορεί να λυγίσει το έθνος. Ο ελληνικός λαός που άρπαξε τα όπλα, ορκίστηκε να νικήσει και να ζήσει ελεύθερος και ανεξάρτητος και κυρίαρχος λαός στην Ελλάδα του.
Το Αγωνιζόμενο έθνος πυκνώνει την εθνική του ενότητα και φοβερή τιμωρία περιμένει τους προδότες και εγκληματίες.

ΤΕΛΟΣ

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ
{[['']]}

Εγκληματίες και προδότες Μέρος 6ο - Τα Πολιτικά Κόμματα

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ

Τα Πολιτικά Κόμματα

Ο παλιός πολιτικός κόσμος της χώρας, όσος δεν πέρασε στη διάρκεια της κατοχής ανοιχτά με τον καταχτητή υπέθαλψε μ’ όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή του την οργάνωση της προδοσίας στη χώρα μας.

Στάθηκε στην αρχή τελείως αδιάφορος μπροστά στην υποδούλωση και πήρε μια ειρωνική θέση μπροστά στις προσπάθειες να οργανωθεί η Αντίσταση του Έθνους. «Η χώρα θα Ελευθερωθεί όταν το θελήσουν οι σύμμαχοι, οι μεγάλοι». Δεν ήθελαν και δεν μπόρεσαν γιατί δεν τους συνέφερε να καταλάβουν το νόημα του πολέμιου αυτού, ότι δηλαδή ο πόλεμος δεν έπρεπε πουθενά να τελειώσει και πως έπρεπε να συνεχιστεί με άλλες μορφές γιατί έτσι μόνο θα κερδίζονταν τελικά.

Μα εκείνο που έκανε τους πολιτικούς αρχηγούς όλο και ποιό αντίθετους  στη θέση για συνεχή πόλεμο, στα μέτωπα και στα μετόπισθεν του εχθρού, ήταν το γεγονός πως λαϊκές δυνάμεις, έξω απ’ αυτούς και παρά τη θέλησή τους, πήραν στα χέρια τους τη σημαία του Εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Το γεγονός αυτό τους έβγαζε όλο και ποιο πολύ από την παθητικότητα που σιγά σιγά μεταβλήθηκε για ορισμένους τουλάχιστον πολιτικούς αρχηγούς σε μια άγρια αντιλαϊκή ενεργητικότητά τους που έφτασε πολλές φορές σε στενή ένωση με τον καταχτητή. Αν σήμερα υπάρχει στη χώρα μας κυβέρνηση Κουϊσλγκ και αν το Κράτος των προδοτών πλάι στον καταχτητή οργιάζει σε βάρος του Ελληνικού Λαού, αυτό οφείλεται και στη στάση του πολιτικού αυτού κόσμου της χώρας.

Ο δημοκρατικός πολιτικός κόσμος οργάνωσε τον ΕΔΕΣ με αρχηγό το Γονατά. Το ρόλο της οργάνωσης αυτής τον εξετάσαμε σε προηγούμενο κεφάλαιο. Στενή συνεργασία με τους γερμανούς για να χτυπηθεί το Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Όταν τις Ασφάλειες τις ανέλαβαν επίσημα οι γερμανοί με το Στρόοπ, επισκέφθηκαν το Γόνατά ανώτατοι αστυνομικοί και ζήτησαν τη γνώμη του. Να τί τους είπε ο Γονατάς: «Υψιστα Εθνικά συμφέροντα επιβάλλουν όχι μόνο την παραμονή σας στην Αστυνομία, αλλά και τη στενή συνεργασία μας με τούς Γερμανούς». Στους ίδιους Αστυνομικούς τόνισε την «ανάγκη να χτυπηθούν σήμερα οι κομμουνιστές γιατί καταλληλότερη ευκαιρία από τη σημερινή δεν θα βρεθεί». Εάν αργότερα, συνέχισε, «σας ζητηθούν ευθύνες θα τα αποδώσετε όλα στους Γερμανούς και θα είσθε εντάξει». 

Ο ίδιος ο Γονατάς σαν εκπρόσωπος μέρους του δημοκρατικού κόσμου της χώρας, είναι ο οργανωτής των περίφημων Ταγμάτων Ασφαλείας που τόσο βλάφτουν τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του Λαού μας και στηρίζουν σήμερα τους γερμανούς στη χώρα για να εξοντώσουν το λαό μας. Μιλάει πάνω σ’ αυτό με κυνικότητα χωρίς καμιά ντροπή κι αυτός και το περιβάλλον του. «Ολη αυτή η δουλειά των Ταγμάτων είναι δική μου. Ψέματα λεν οι κομμουνιστές πως δεν αγαπάει ό λαός τους τσολιάδες μου. Στην Πάτρα ό λαός τούς έρραινε μέ άνθη καί κατατάσσονται άθρόοι στά Τάγματα». 
Οταν του θέτουν το ερώτημα γιατί οι σύμμαχοι αποκηρύσσουν επίσημα τούς τσολιάδες απαντάει. «Αυτό γίνεται από πολιτική ανάγκη. Μην ακούτε αυτά πού λένε οι Άγγλοι φανερά. Πιέζονται σήμερα από τους Ρώσους».

Όταν έγιναν οι αιματηρές επιδρομές των Γερμανών, των τσολιάδων και της Ειδικής στην Καλογρέζα και Κοκκινιά όχι μόνον τις ενέκρινε -και πώς να μην τις εγκρίνει αφού  αυτός τις οργάνωσε - άλλα πρόσθεσε πώς πρέπει να επεκταθούν και σ’ άλλες συνοικίες της Αθήνας.
Οι παλιοί προσφυγικοί συνοικισμοί της Αθήνας που δέχονται καθημερινά αυτές τις επιδρομές που διατάσσει ο Γονατάς εναντίον τους θα τον έχουν ύπ' όψει τους την ώρα της Λευτεριάς. Οι συνεργασίες του με το Στρατηγό Διοικητή Νοτίου ’Ελλάδος, το Ράλλη, Ταβουλάρη ακόμη και με το Ριζόπουλο της ΕΣΠΟ, τον Παντελέγλου της ΟΕΔΕ και το Γούλα των ΕΕΕ που είναι γνωστοί Γκεσταπίτες είναι πολύ γνωστές.  Στο σπίτι του κάθε Κυριακή έχει τραπέζι στο Μαντά γνωστό βασανιστή στην Ειδική Ασφάλεια, τον κουμπάρο του Αποστολάκη γαμπρό του 'Αγήνορα και άλλους Γκεσταπίτες.

Με την κατάρρευση της Ιταλίας πριν λίγες μέρες ο Ιταλός Στρατηγός Βικιαρέλλι που ανήκε στην παράταξη Μπαντόλιο κάλεσε το Γόνατά και τον ρώτησε αν μπορούσε να στηριχθεί στον Ελληνικό λαό και τους αντάρτες μας για να οργανώσει την άμυνά του εναντίον των Γερμανών σύμφωνα με το σχέδιο και τους όρους ανακωχής που οι σύμμαχοι είχαν επιβάλει στην Κυβέρνηση Μπαντόλιο.
Ο Γονατάς όχι μόνον απέρριψε την πρόταση αυτή να βοηθήσει τους συμμάχους και τον Ελληνικό λαό στον αγώνα τους κατά των Γερμανών, μα και ενημέρωσε τους Γερμανούς για τις προθέσεις του Βεκιαρέλλι και του Μπαντόλιο. Πολλοί πολιτικοί αρχηγοί ήξεραν αυτές τις διαπραγματεύσεις.

Ο Σοφούλης από πολύ καιρό έλεγε πώς δεν είναι σύμφωνος με τον Γονατά στις ενέργειες που κάνει και καθώς έλεγε σε πολλά στελέχη του κόμματος, του έκανε παρατηρήσεις για τις ενέργειες του και ήταν έτοιμος να τον αποκηρύξει.
Όχι μόνο δεν έκανε αυτό, άλλα όπως αποδείχτηκε ανέχτηκε τα όσα εγκλήματα οργάνωσε ο Υπαρχηγός του σε βάρος του Ελληνικού Λαού.
Ελάχιστοι δημοκρατικοί πολιτευτές βρήκαν λόγια για να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για τα εγκλήματα του Ράλλη, του Ταβουλάρη και του Γονατά, Και όμως στην καλύτερη περίπτωση δεν έκαναν τίποτε για να μη δοθεί τόση μεγάλη βοήθεια στους Γερμανούς στην εξοντωτική προσπάθεια τους, κατά του Ελληνικού Λαού.

Οι αρχηγοί και τα στελέχη του Λαϊκού κόμματος σε μεγάλη τους πλειοψηφία ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο. Ο Θεοτόκης στην Κέρκυρα σ' όλη τη διάρκεια της δουλείας στάθηκε πλάι στον Ιταλό διοικητή Παρίνι και ενδιαφερόταν για τα κυνήγια του και τις δεξιώσεις του με τον Παρίνι. Ο Στράτος, ο Σχοινάς, ο Γιαννόπουλος, ο Πολυγιώργης κ. α. αποτελούν το στενό περιβάλλον του προδότη Ράλλη και τον ενισχύουν με κάθε τρόπο.
Δημοκρατικοί και λαϊκοί πολιτευτές καταφεύγουν στο Ράλλη και του ζητούν ενίσχυση σε τσολιάδες και χωροφύλακες για να επιβάλλουν την τάξη των Γερμανών στις περιφέρειας τους, όπου ο λαός έδιωξε τους Γερμανούς και τους προδότες.

Ο Πλαστήρας αλληλογραφεί απ' τη Νίκαια μέσω του Βερολίνου με το Βουλπιώτη, εγκρίνει όλες τις ενέργειες του Γονατά  και τον διορίζει εκπρόσωπο του. Οπως γράφει στο από 20)1)44 γράμμα του εξουσιοδοτεί το Γονατά να τον αντιπροσωπεύει σε όλα τα πολιτικά και μη ζητήματα γιατί είναι ο μόνος που γνωρίζει καλύτερα από κάθε άλλον τις σκέψεις του και τις απόψεις του. Και μόνο το γεγονός πώς το Βερολίνο διαβιβάζει τα γράμματα του Πλαστήρα στο Γονατά είναι αρκετό να δείξει πόσο εξυπηρετεί τους Γερμανούς η αλληλογραφία αυτή και πόσο είναι σε βάρος του Λαού.

Ο Ζέρβας και ο Γονατάς διεκδικούν ο καθένας για λογαριασμό του τον Πλαστήρα που τον βάζουν επικεφαλής του κινήματος για τη Σοσιαλιστική τους δημοκρατία. Ολοι τους περιμένουν τελικά πως θα σπάσει η συμμαχία Ρωσίας και Αγγλίας που μαζί με τη Γερμανία θα χτυπήσουν τη Σοβιετική Ρωσία. Είναι η τελευταία ελπίδα των γερμανών και των προδοτών. Ελπίδα μάταιη. Δεν τους μένει τίποτε άλλο να ελπίζουν. Να τί λέει ο Λούβαρις που γύρισε τελευταία από το Βερολίνο. «Η μόνη ελπίδα των γερμανών, η τονωτική ένεση που κάνουν στο Γερμανικό Λαό οι ηγέτες του, είναι η ελπίδα που του δίνουν πως η Αγγλία θα αποτραβηχ τεί από τον πόλεμο, θα ‘ρθει σε ρήξη με τη Σοβιετική Ρωσία και έτσι η Γερμανία θα σωθεί». Αυτό πιστεύουν και οι δικοί μας φασίστες και κρυπτοφασίστες . Σ' αυτό το παιγνίδι ποντάρει κι’ ο Ράλλης κι’ ο Ταβουλάρης κι’ ο Γονατάς και οι βιομήχανοι που στηρίζουν τον ΠΑΣ. Πίσω απ’ αυτό οχυρώνονται για να χτυπούν με λύσσα το Λαό πλάι στους Γερμανούς.

Εν τω μεταξύ συνεπείς στην τελευταία τους αυτή ελπίδα προετοιμάζουν το έδαφος. Με τα όπλα των Γερμανών εξοντώνουν ότι βοηθάει τη χώρα μας και τον ενιαίο συμμαχικό αγώνα κατά του φασισμού. Με τη συκοφαντία τόσο  στους συμμάχους μας έξω, όσο και μέσα στο λαό, ενισχύουν το Γερμανικό παιχνίδι. Φτάνουν στο σημείο να μοιράζουν ανοιχτά προκηρύξεις με τις πλάτες των Γερμανών και να λένε πώς οι Γερμανοί δεν κάνουν αντικομουνιστικό αγώνα και καλούν τους Ελληνες «πατριώτες» δηλαδή τούς Γερμανούς, τους Γερμανοτσολιάδες και τις Ασφάλειες, να σφάζουν όσο μπορούν περισσότερους κομμουνιστές.

Οι 200 ήρωες κομμουνιστές που σφάζονταν επί τρεις ώρες την πρωτομαγιά στην Καισαριανή, οι τόσες εκατοντάδες και χιλιάδες πατριώτες πού πέφτουν κάτω από τα δολοφονικά βόλια των Γερμανών και των Τσολιάδων δεν τους ικανοποιούν, θέλουν περισσότερο αίμα. 

Οι Γερμανοί δεν κάνουν πραγματικό αντικομουνιστικό αγώνα! Φαίνεται πως κάνουν αγώνα εναντίον της Εθνικής Δράσης, του ΠΑΣ, του Παπαγεωργίου του ΕΔΕΣ, του Μαρκεζίνη του Τοβουλάρη, του Φίλωνα, του Γονατά, του Παπαστράτου, του Λάμπου, του Ντερτιλή και των έμπορων και βιομηχάνων που θέτουν στη διάθεσή τους τις ορδές που ρίχνονται πλάι στον καταχτητή ενάντια στο Λαό.
Κάνουν ότι μπορούν. Συκοφαντούν τον αγώνα του Εθνους . Τα εγκλήματα που κάνουν οι ίδιοι ενάντια στο λαό τα αποδίδουν στο λαό  Μιλάνε για συμμαχία μας με τούς Βουλγάρους.
Και όμως ξέρουν πώς μόνο ο λαός, μόνο το ΕΑΜ παλεύει ενάντια στους Βουλγάρους στη Μακεδονία και στη Θράκη.  Η  συκοφαντία και η ψευτιά, ο κυνισμός είναι τα γνωστά όπλα του φασισμού. Μα δεν θα κάνουν τίποτε με όλα αυτά. Τελικά θα τσακιστούν. Ο λαός μας ενωμένος σε ακατάλυτη εθνική ενότητα, ενάντια σ’ αυτούς και τους καταχτητές, θα νικήσει και θα ποδοπατήσει τα βρωμερά σκουλήκια που νομίζουν πώς μπορούν να του φράξουν το δρόμο.

ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΕΔΩ
{[['']]}

Οι «εθνικιστές» της Κομαντατούρ

Παρέλαση του Μηχανοκίνητου Τμήματος της Χωροφυλακής τις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου
«Αι απώλειαι των Γερμανών, ομού μετά των ανδρών μας ως και των Εθνικιστών, ανέρχονται εις 80 νεκρούς και τραυματίας»
Διοικητής Χωροφυλακής Ακαρνανίας, 6/8/1944
Δύο αποκαλυπτικά ντοκουμέντα για τον δωσιλογισμό των σωμάτων ασφαλείας επί Κατοχής δημοσιεύουμε σήμερατην αναλυτική έκθεση του διοικητή Χωροφυλακής Ακαρνανίας Γεωργίου Τζωρτζάκη για τη μάχη της Αμφιλοχίας (13/7/1944), τη σημαντικότερη μετωπική αναμέτρηση του ΕΛΑΣ με τη Βέρμαχτ, και το έγγραφο του Αρχηγείου Χωροφυλακής με το οποίο η έκθεση αυτή διανεμήθηκε σε όλες τις υπηρεσίες του Σώματος, ως υπόδειγμα «πατριωτικής» και «αξιοπρεπούς» στάσης απέναντι στον εσωτερικό εχθρό.
Τα έγγραφα εντοπίστηκαν στο αρχείο του δικηγόρου Αριστοτέλη Κουτσουμάρη, που φυλάσσεται στο ΕΛΙΑ.
Πρώην αξιωματικός της Αστυνομίας Πόλεων και διευθυντής επί Κατοχής της Επιτροπής Διαχειρίσεως Βοηθημάτων του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, ο Κουτσουμάρης ανέπτυξε αντιστασιακή δραστηριότητα συλλέγοντας πληροφορίες για λογαριασμό των Συμμάχων και διοχετεύοντας στο εξωτερικό φωτογραφίες του πολύνεκρου λιμού που έπληξε τον χειμώνα του 1941-42 την Αθήνα.
Στον ίδιο φάκελο με τα παραπάνω (φ. 51.9) περιέχεται κι ένα τρίτο έγγραφο της Χωροφυλακής, που επίσης δημοσιεύουμεη εξαγγελία από το Αρχηγείο και τα Ες Ες υλικών κινήτρων για την αύξηση της «παραγωγικότητας» των ασφαλιτών κατά της ΕΑΜικής Αντίστασης.
Η δεκάωρη μάχη της Αμφιλοχίας υπήρξε η μεγαλύτερη που έδωσε το αντάρτικο με τον γερμανικό στρατό. Ενα ενισχυμένο τάγμα του ΕΛΑΣ με 300-350 μαχητές επιτέθηκε τα μεσάνυχτα στην ισχυρή γερμανική φρουρά της κωμόπολης, ενώ άλλοι 1.000-1.500 αντάρτες έστησαν τριγύρω ενέδρες στις ενισχύσεις που στάλθηκαν από την Αρτα και το Αγρίνιο.
Σκοπός του εγχειρήματος ήταν η απαλλαγή της Ελεύθερης Ελλάδας του ΕΑΜ από την πίεση των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων που διεξάγονταν στη βόρεια Πίνδο (Θέμης Μοσχάτος, «Η μάχη της Αμφιλοχίας», Αθήνα 1986).
Οι απώλειες της Βέρμαχτ ανήλθαν σε 212 άνδρες: 63 νεκρούς, 54 αγνοούμενους κι 95 τραυματίες (Χ.Φ. Μάγερ, «Αιματοβαμένο Εντελβάις», Αθήνα 2009, τ.Β΄, σ. 239).
Ο ΕΛΑΣ είχε συνολικά 59 νεκρούς, 5-6 αγνοούμενους κι 87 τραυματίες.
Για ευνόητους λόγους, και οι δυο πλευρές ισχυρίστηκαν πως οι απώλειες του αντιπάλου ήταν πολύ μεγαλύτερες, ελαχιστοποιώντας ταυτόχρονα τις δικές τους.

Για το Εθνος και το Σώμα

Σχεδιάγραμμα της μάχης της Αμφιλοχίας από τον αξιωματικό του ΕΛΑΣ, Βασίλη ΣκιαδάΣχεδιάγραμμα της μάχης της Αμφιλοχίας από τον αξιωματικό του ΕΛΑΣ, Βασίλη Σκιαδά  
Σε αντίθεση με το πλούσιο αρχειακό υλικό και τις μαρτυρίες που παραθέτει στη μονογραφία του ο Μοσχάτος, επικεφαλής τότε του 3ου επιτελικού γραφείου της 8ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ, οι εκθέσεις που δημοσιεύουμε σήμερα μας διαφωτίζουν πολύ λιγότερο γι’ αυτή καθεαυτή τη μάχη και περισσότερο για τη στάση της Χωροφυλακής στη διάρκειά της.
Το περιεχόμενό τους διαψεύδει πανηγυρικά όλη τη μετέπειτα εξωραϊστική φιλολογία περί «γκρίζων ζωνών» και «αποστάσεων» του εγχώριου κατασταλτικού μηχανισμού από τους ναζί.
Η ένοπλη συνεργασία με τη Βέρμαχτ εξυμνείται εδώ σε όλους τους τόνους, όχι σαν αναγκαστική επιλογή αλλά ως η δέουσα απάντηση στον κοινό εχθρό, «χάριν των συμφερόντων του Εθνους και της αξιοπρεπείας του Σώματος».
Δεν λείπει ακόμη και η εξύμνηση του «παραδειγματικού ηρωισμού» των Γερμανών φαντάρων που «έπεσαν προ του βωμού του καθήκοντος» πολεμώντας τους αντάρτες.
Ο διοικητής της Χωροφυλακής απαριθμεί, τέλος, τα μέτρα που πήρε μετά τη μάχη,«τη βοηθεία των Γερμανικών αρχών», για να εκδικηθεί «τους αναρχικούς» και ν’ αναπτερώσει το ηθικό των δικών του: ανατινάξεις σπιτιών, καταστροφές καϊκιών, κάψιμο «διαφόρων σκευών και επίπλων», μπλόκο και συλλήψεις κατοίκων –έξι από τους οποίους παραδόθηκαν στη Βέρμαχτ «διά τα περαιτέρω», ενώ οι υπόλοιποι κρατήθηκαν ως όμηροι.
Για τη δικαιολόγηση αυτής της στάσης επιστρατεύονται σενάρια περί «γενικής σφαγής» που (υποτίθεται ότι) περίμενε τους ντόπιους εθνικόφρονες, αλλά και εξόφθαλμες υπερβολές για τη βαναυσότητα των ανταρτών.
Στη συνοδευτική έκθεση του Αρχηγείου ευδιάκριτη είναι πάντως η ανησυχία για την πτώση του ηθικού και της μαχητικότητας των οργάνων, ενόψει ιδίως της επικείμενης απελευθέρωσης.
Η σύμπραξη της Χωροφυλακής με τον κατακτητή υπήρξε φαινόμενο γενικότερο, η έκταση του οποίου οδήγησε σε δημόσια καταγγελία του Σώματος από τον Γεώργιο Παπανδρέου, στην ομιλία που αυτός εκφώνησε στο Σύνταγμα κατά την εγκατάσταση της κυβέρνησης εθνικής ενότητας στην Αθήνα (18/10/1944).
Μετά τα Δεκεμβριανά, οι επικρίσεις αυτές μετατράπηκαν βέβαια σε ύμνους.
Ο κατοχικός αρχηγός του Σώματος (και συντάκτης του δεύτερου εγγράφου που δημοσιεύουμε), υποστράτηγος Γεώργιος Ντάκος, αθωώθηκε μάλιστα πανηγυρικά το 1945 με διαδοχικά βουλεύματα, σαν «άσπιλος αξιωματικός» που διώχθηκε λόγω«κομματικών επιδιώξεων της γνωστής αχρείας παρατάξεως» (Δημήτρης Κουσουρής, «Δίκες των δοσιλόγων», Αθήνα 2014, σ. 377-9).

Δωσίλογοι «εθνικισταί»

«Εθνικισταί» της νεολαίας του ΕΔΕΣ στη Ναύπακτο ποζάρουν ένοπλοι εν μέσω Κατοχής (Απρίλιος 1944). Το επόμενο διάστημα οι περισσότεροι εντάχθηκαν στο τοπικό Τάγμα Ασφαλείας και μεταπολεμικά στελέχωσαν τις «μαχητικές ομάδες» της »Χ» «Εθνικισταί» της νεολαίας του ΕΔΕΣ στη Ναύπακτο ποζάρουν ένοπλοι εν μέσω Κατοχής (Απρίλιος 1944). Το επόμενο διάστημα οι περισσότεροι εντάχθηκαν στο τοπικό Τάγμα Ασφαλείας και μεταπολεμικά στελέχωσαν τις «μαχητικές ομάδες» της »Χ» | Γ.ΡΑΠΤΗΣ, ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑΣ (Ναύπακτος 2003)
Η δεύτερη σημαντική πληροφορία που μας παρέχει η έκθεση Τζωρτζάκη αφορά την εμπλοκή των ηγετικών στελεχών του τοπικού ΕΔΕΣ στην ένοπλη σύγκρουση.
Οι «εθνικισταί», όπως χαρακτηρίζονται από τον διοικητή της Χωροφυλακής, πολέμησαν με το όπλο στο χέρι κατά των ανταρτών, «δώσαντες καιρόν εις τα ολίγιστα τμήματα των Γερμανών και Χωροφυλάκων να οργανωθούν εις άμυνα».
Κάποιοι απ’ αυτούς υπέκυψαν, ενώ άλλοι διέφυγαν την τελευταία στιγμή από τα φλεγόμενα σπίτια τους.
Δέκα μέρες μετά τη μάχη (22/7/1944), ο Ναπολέων Ζέρβας κατήγγειλε στην εξόριστη κυβέρνηση και το συμμαχικό στρατηγείο ότι στην Αμφιλοχία διαπράχθηκε από τον ΕΛΑΣ «έγκλημα πρωτάκουστον διά την ιστορίαν της χώρας μας»αμέσως μετά την είσοδο των ανταρτών στην πόλη, ισχυρίστηκε, «ήρξατο εμπρησμός οικιών και σφαγή των οικογενειών των Ελλήνων πατριωτών από τον απελευθερωτικόν στρατόν του ΕΑΜ. Ο αριθμός των σφαγέντων και καέντων δεν εξηκριβώθη απολύτως, πάντως υπερβαίνει τους εκατόν» (Διεύθυνσις Ιστορίας Στρατού, «Αρχεία Εθνικής Αντίστασης», Αθήνα 1998, τ. 1ος, σ. 206).
Πηγή του Ζέρβα ήταν κάποιος μη κατονομαζόμενος «σύνδεσμός» του «εξ Αγρινίου, διελθών εξ Αμφιλοχίας» («Ημερολόγιο στρατηγού Ναπολέοντα Ζέρβα», Αθήνα 2013, σ. 560).
Από την έκθεση της Χωροφυλακής διαπιστώνουμε πάντως πως οι σκοτωμένοι πολίτες δεν ξεπέρασαν τους δέκα, οι μισοί από τους οποίους έχασαν τη ζωή τους είτε μαχόμενοι στο πλευρό των Γερμανών είτε κατά την πολιορκία των σπιτιών τους, που «εθνικιστές» συγγενείς τους είχαν μετατρέψει σε συμπλήρωμα των γερμανικών φυλακίων.
Δεδομένου ότι η έκθεση της Χωροφυλακής δεν αναφέρει την παραμικρή παράπλευρη απώλεια μιας δεκάωρης μάχης που διεξήχθη σε κατοικημένο τόπο, λογικό είναι επίσης να υποθέσουμε ότι κάποια θύματα αδέσποτων πυρών μεταβαπτίστηκαν κατόπιν εορτής σε «σφαγιασθέντες».
Η σύμπραξη αυτή δεν πρέπει να μας ξαφνιάζει.
Μετά την ένοπλη σύγκρουσή του με το ΕΑΜ, ο Ζέρβας είχε συνάψει τον Δεκέμβριο του 1943 μυστικά εκεχειρία με τους Γερμανούς, για ν’ ακολουθήσει τον Φλεβάρη του 1944 συντονισμένη εξόρμηση του ΕΔΕΣ και της Βέρμαχτ κατά του ΕΛΑΣ, με την κωδική ονομασία «Επιχείρηση Ξεφτέρι» (Μάγερ, όπ.π., σ. 115-41).
Η οργάνωση δε του ΕΔΕΣ στην Αθήνα μετατράπηκε σε «επίσημον όργανον του Υπουργείου Εσωτερικών, τροφοδοτούσα τα Τάγματα Ασφαλείας με άνδρας και αξιωματικούς»· τα συνθήματά της γράφονταν πλέον στους τοίχους όχι μόνο «ελευθέρως», αλλά και «πολλάκις από τους ιδίους ελαιοχρωματιστάς» μ’ εκείνα της ναζιστικής ΕΕΕ («Αρχείον Εμμανουήλ Τσουδερού», Αθήνα 1990, τ. Γ΄, σ. 945).
Στελέχη του ΕΔΕΣ υπήρξαν επίσης οι αξιωματικοί Τολιόπουλος και Αρσένης, επικεφαλής του Τάγματος Ασφαλείας Αγρινίου που συγκροτήθηκε τον Φλεβάρη του 1944 και τον επόμενο μήνα συνέλαβε πλήθος «αναρχικούς», 120 από τους οποίους εκτελέστηκαν στις 14 Απριλίου από τους Γερμανούς σε αντίποινα για την καταστροφή στρατιωτικού τρένου από τον ΕΛΑΣ.
Κάποιες πληροφορίες της έκθεσης Τζωρτζάκη σχετικοποιούνται πάντως από άλλες πηγές.
Οι οκτώ πολίτες που «απήγαγε» ο ΕΛΑΣ αφέθηκαν λ.χ. σύντομα ελεύθεροι –ως αποτέλεσμα, ισχυρίζεται ο τοπικός αρχηγός του ΕΔΕΣ, της εκ μέρους του σύλληψης και φυλάκισης «μεγάλου αριθμού επιφανών εν Ηπείρω στελεχών του ΕΑΜ»(Στυλιανός Χούτας, «Η Εθνική Αντίστασις των Ελλήνων», Αθήναι 1961, σ. 559).
Η κακομεταχείριση ορισμένων πτωμάτων περιγράφεται επίσης πολύ διαφορετικά απ’ αυτόν τον τελευταίο (σ. 558) κι αλλιώς στην επίσημη ιστορία του Σώματος που εξέδωσε η χούντα (Απόστολος Δασκαλάκης, «Ιστορία Ελληνικής Χωροφυλακής 1936-1950», Αθήναι 1973, τ. Α΄, σ. 192).
Μεταξύ των κατεστραμμένων σπιτιών συγκαταλέγονταν, τέλος, όχι μόνο οι «εστίες αντιστάσεως» των «εθνικιστών», αλλά και η αποθήκη πυρομαχικών της γερμανικής φρουράς.
Οπως διαβάζουμε στις αναμνήσεις του δημοσιογράφου Γιάννη Βούλτεψη, τότε ΕΛΑΣίτη και μετέπειτα στελέχους της Ν.Δ., όταν ο ιδιοκτήτης του επιταγμένου αρχοντικού Ευγένιος Στράτος έμαθε την ανατίναξή του, είπε απλώς «χαλάλι»:βασιλόφρων προπολεμικά, ήταν πια αρχηγός του εφεδρικού ΕΛΑΣ στον Βάλτο...

Η κοινή «εποποιία» Γερμανών, «Εθνικιστών» και χωροφυλάκων

Με προπέτασμα τη σημαία, «εθνικιστής» προπαγανδιστής βγάζει λόγο σε Ηπειρώτες χωρικούς που συγκέντρωσαν η Βέρμαχτ και η Χωροφυλακή Με προπέτασμα τη σημαία, «εθνικιστής» προπαγανδιστής βγάζει λόγο σε Ηπειρώτες χωρικούς που συγκέντρωσαν η Βέρμαχτ και η Χωροφυλακή | Χ. ΦΛΑΪΣΕΡ, ΣΤΕΜΜΑ ΚΑΙ ΣΒΑΣΤΙΚΑ, τ.Β΄ (Αθήνα 1995)
ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Γραφείον Δημοσίας Ασφαλείας
Εν Αθήναις 6 Αυγούστου 1944
Αριθ. Πρωτ. 48/202/1γ΄
Προς
Το Υπουργείον Εσωτερικών
Γενικήν Διεύθυνσιν Χωροφυλακής
Διεύθυνσιν Ασφαλείας
Αθήνας
«Εκθεσις περί των αποτελεσμάτων της εισβολής των ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ. εις την κωμόπολιν Αμφιλοχίας»
Λαμβάνω την τιμήν συνέχειαν ποιούμενος της ταυταρίθμου /1 και από 17-7-44 ομοίας μου, ν’ αναφέρω ότι ο υποφαινόμενος μεταβάς την 13ην λήξαντος μηνός Ιουλίου ε.έ. εις Αμφιλοχίαν, προς ενέργειαν των δεόντων επί των λαβόντων χώραν εκείσε τραγικών γεγονότων, διεπίστωσε τα κάτωθι εξακριβωθέντα εκ της ενεργηθείσης παρ’ αυτού ενόρκου προανακρίσεως.
Τας μεσημβρινάς ώρας 12ης Ιουλίου ε.έ. περιήλθον εις γνώσιν του Διοικητού της Υποδ/σεως Χωροφυλακής Αμφιλοχίας Ανθ/στού Γκότση Δημητρίου πληροφορίαι περί της κατ’ εκείνην την εσπέραν επικειμένης προσβολής της Κωμοπόλεως υπό των ανταρτών του Ε.Λ.Α.Σ.
Αι πληροφορίαι ταύται ετέθησαν υπ’ όψει του εκείσε Γερμανικού Φρουραρχείου, πλην δυστυχώς, δεν ελήφθησαν σοβαρώς υπ’ όψι και τούτο διότι κατ’ εκείνας τας ημέρας συνεχώς ετίθεντο εις κυκλοφορίαν τοιαύται φήμαι μη πραγματοποιούμεναι. Πάντως εν μέρει ελήφθησαν μέτρα τινά προληπτικά, τόσον παρά των Γερμανικών Αρχών, όσον και παρά της ολιγαρίθμου δυνάμεως της Υποδ/σεώς μας.
Περί ώραν 24ην της αυτής ως άνω ημέρας, ήρχισον ριπτόμενοι μακρά της Κωμοπόλεως όλμοι, μετ’ ολίγας δε στιγμάς ήρχισαν προσβολήν των φυλακείων Αμφιλοχίας, άτινα κατά το πλείστον εξουδετερώθησαν μετά ολιγόωρον αγώνα.
Μετά ημισείαν ώραν από της πρώτης προσβολής, οι αντάρται ανερχόμενοι εις εξακοσίους και πλέον, εισήλασαν εξ όλων των σημείων εις την Κωμόπολιν, χρησιμοποιούντες Ολμους, Βαρέα και ελαφρά πολυβόλα, αυτόματα όπλα, χειροβομβίδας και κοινόν οπλισμόν και προσέβαλον τα κύρια οικήματα των Γερμανικών Αρχών, μη διατεθόντων πλέον των 150 ανδρών προς άμυναν, το Αστυνομικόν Κατάστημα και τας οικίας των σοβαρών και επικινδύνων δι’ αυτούς Εθνικιστών, Φλώρου, Τσικνιά και Τσιρογιάννη.
Από της 1ης πρωινής ώρας της 13-7-44 ήρχισεν λυσσώδης αγών προ του Γερμανικού Φρουραρχείου, προ της Υποδ/σεως Χωροφυλακής, προ του Τηλεγραφείου και προ των τριών οικιών των ως άνω Εθνικιστών, χρησιμοποιουμένων όλμων, πολυβόλων, χειροβομβίδων κ.λπ. πολεμικών μέσων.
Ο Εθνικιστής και Πρόεδρος της Επιτροπής Ε.Δ.Ε.Σ. Σπυρίδων Τσιρογιάννης ηγωνίσθη επί δύο ώρας, φονεύσας πολλούς αντάρτας και εν τέλει έπεσε διάτριτος εκ σφαιρών, εισελθόντων δε των ανταρτών εις την οικίαν του εφόνευσαν και την υπερογδοηκοντούτιδα Μητέρα του Ελισάβετ, είτα θέσαντες επί των πτωμάτων των βενζίνην απετέφρωσαν ταύτα ομού μετά της οικίας του.
Οι Εθνικισταί αδελφοί Νικολάου Φλώρου μετά των δύο πρώτων εξαδέλφων των και του καταδιωκομένου επίσης εθνικιστού Θεοδώρου Γκενεράλη επί ολόκληρον 10ωρον ηγωνίσθησαν ως ήρωες απασχολήσαντες μεγάλας δυνάμεις ανταρτών, και δώσαντες καιρόν εις τα ολίγιστα τμήματα των Γερμανών και Χωροφυλάκων να οργανωθούν εις άμυνα, πλην εμπρησθείσης της οικίας των και φονευθέντος του γέροντος Δημητρίου Φλώρου, ηναγκάσθησαν αγωνιζόμενοι να απομακρυνθώσι της οικίας και να οχυρωθώσι εις έτερα οικήματα, εις α εξηκολούθησαν την αντίστασιν και μέχρι πέρατος της επιθέσεως.
Ο Εθνικιστής Γεώργιος Τσικνιάς ηγωνίσθη επίσης εκ της οικίας του πατρός του Τηλεμάχου, κατορθώσας να φονεύση και να τραυματίση πολλούς αντάρτας, εν τέλει δε και ούτος εμπρησθείσης της οικίας του κατόρθωσε να περισωθή εις ετέραν τοιαύτην.
Τα πέριξ της πόλεως Γερμανικά φυλάκεια ηγωνίσθησαν μετά παραδειγματικού ηρωισμού και αυτοθυσίας, ουδείς δε Γερμανός εγκατέλειψε την θέσιν του αλλά πάντες έπεσαν προ του βωμού του καθήκοντος.
Την 9ην πρωινήν της ως άνω 13ης Ιουλίου ε.έ. παρέμειναν αγωνιζόμενοι μόνον τα οικήματα του [Γερμανικού] Φρουραρχείου, της Υποδ/σεως Χωροφυλακής και του Τηλεγραφείου.
Προ των οικημάτων τούτων εγράφη ολόκληρος εποποιία. Οι υπέρ περντακόσιοι εντός της κωμοπόλεως αντάρται επετίθεντο με πραγματικήν λύσσαν κατά των καταστημάτων τούτων, χρησιμοποιούντες όλμους, χειροβομβίδας και πολυβόλα, και τούτο διότι ήθελον μετά την εξουδετέρωσιν των αμυνομένων και προ της αφίξεως των ενισχύσεων εξ Αγρινίου, επικρατούντες να συγκεντρώσωσι τους κατοίκους εν τη παραλία και να προβώσιν εις γενικήν σφαγήν των Εθνικιστών. Πλην παρ’ όλας τας προσπαθείας και απωλείας των, δεν κατόρθωσαν τούτο.
Τα εις το Αστυνομικόν Κατάστημα όργανά μας, με επί κεφαλής τον Ανθ/στην Γκότσην Δημήτριον και τους χωροφύλακας Βαζούραν Φώτιον, Βαζούραν Αθανάσιον, Τριανταφυλλάκην Νικόλαον, Μακρυμανωλάκην Ευτύχιον, Αντωνόπουλον Γεώργιον και Μερισιώτην Ιωάννην, ως και την σύζυγον του χωροφύλακος Μακρυμανωλάκη Μαρίαν, ηγωνίσθησαν από της 1ης ώρας της ως άνω 13-7-44 μέχρι της 15ης ώρας της αυτής απεγνωσμένως, τούτων βαλλομένων πανταχόθεν δι’ όλων των πολεμικών μέσων. Δια το Σώμα της χωροφυλακής εγράφη χρυσή σελίς προ του Αστυνομικού Καταστήματος. Υπερδιακόσιοι αιμοχαρείς αναρχικοί επιτίθεντο επί 14 ολοκλήρους ώρας κατά κύματα προ του προμαχώνος τούτου, με αλαλαγμούς και ύβρεις, πλην οι ήρωες τούτοι του σώματός μας δεν επτοήθησαν ούτε υπέκυψαν, αλλά παρέμειναν πιστοί εις το Ιερώτερον των καθηκόντων των, αποκρούσαντες μετά περιφρονήσεως τας προτάσεις των ανταρτών προς παράδοσιν. Η σύζυγος του Χωροφύλακος Μακρυμανωλάκη, ως άλλη Εθνική ηρωίς, ηγωνίζετο εξηκοντίζουσα κατά των αναρχικών χειροβομβίδας συνεχώς.
Εν τέλει εμπρησθέντος του καταστήματος, άπαντες οι άνδρες εξόρμησαν και κατέλαβον νέας θέσεις οχυρωθέντων του Ανθ/στού Γκότση Δημητρίου και χωροφυλάκων Βαζούρα Δημητρίου, Τριανταφυλλάκη Νικολάου, Μακρυμανωλάκη Ευτυχίου και της συζύγου Μακρυμανωλάκη εις τους πέριξ μανδροτοίχους, του χωροφύλακος Αντωνοπούλου Γεωργίου εισελθόντος εντός του Γερμανικού Φρουραρχείου και του Χωροφύλακος Μυρισιώτου Ιωάννου οχυρωθέντος εις έτερον μέρος και υποστηρίξαντος μετά θέρμης την υποχώρησιν των λοιπών συναδέλφων του.
Εκείσε εξηκολούθησε ο απεγνωσμένος αγών των υπερτεντίμων τούτων οργάνων μας μέχρι της 18ης ώρας, καθ’ ην ο εις μετά τον άλλον, και αφού εξήντλησαν τα πυρομαχικά των, έπιπτον υπό την βροχήν των χειροβομβίδων και των πολυβόλων και χωρίς να δεχθή ουδείς την παράδοσίν του εις τα κομμουνιστικά καθάρματα.
Η σύζυγος Μακρυμανωλάκη, φονευθέντος του συζύγου της, έλαβε το όπλον του και εξηκολούθησε τον αγώνα της καίτοι διάτρυτο[ς] εξ σφαιρών, εν τέλει δε υπέκυψεν, εξαντληθέντων των φυσιγγίων, συρθείσα δε υπό των ανάνδρων ανταρτών προ του τιμίου πτώματος του Ανθ/στού Γκότση Δημητρίου και αφού διά τομής της κοιλίας εξήχθη έμβρυόν τι όπερ εκυοφόρη, ετέθη επί του πτώματος του Ανθ/στού αφού πρώτον εισήγαγον οι κτηνώδεις τούτοι απάνθρωποι το πέος του μικρού επί των γεννητικών οργάνων της ηρωίδος. Αι χείρες και η γλώσσα του ως άνω Ανθ/στού απεκόπησαν. Οι οδόντες του εξήχθησαν και απερίφθησαν μακράν. Οι χωροφύλακες κατατεμαχίσθησαν νεκροί και παν μέσον βαρβαρότητος και ανανδρίας εφηρμόσθη επί των ιερών πτωμάτων των ως άνω οργάνων μας.
Ο χωροφύλαξ Αντωνόπουλος εισελθών εις το [Γερμανικόν] Φρουραρχείον εδέχθη ευχαρίστως θυσιαζόμενος να μεταφέρη σπουδαιοτάτης φύσεως εγγράφους πληροφορίας προς τους αγωνιζομένους εν τω Τηλεγραφείω Γερμανούς στρατιώτας και φρούραρχον, διελθών υπό βροχήν σφαιρών ολόκληρον την παραλίαν και βαλόμενος με λύσσαν δι’ όλμων και πολυβόλων των ανταρτών, κατόρθωσεν εν τέλει να σωθή ως εκ θαύματος και να εκτελέση πιστώς την εντολήν ην έλαβεν, προκαλέσας τον θαυμασμόν και την εκτίμησιν Γερμανών Στρατιωτικών και Ελλήνων πολιτών.
Ο χωροφύλαξ Μυρισιώτης Ιωάννης εξηκολούθησε μόνος τον αγώνα του και μέχρι της αφίξεως της Γερμανικής ενισχύσεως, ήτις κατορθώθη να πραγματοποιηθή μόλις την 19.45 ώραν λόγω της αντιστάσεως ην εύρεν καθ’ οδόν, πολεμήσασα εις θέσιν «ΣΑΜΑΡΙ» επί 15 ολοκλήρους ώρας, διασωθείς και ούτος ως εκ θαύματος.
Απολύτως εξηκριβώθη ότι η σθεναρά και άνευ προηγουμένου αντίστασις των ολιγαρίθμων Γερμανών Στρατιωτών και των ανδρών Χωροφυλακής έσωσε την Κωμόπολιν από ομαδικής σφαγής και καταστροφής.
Τούτο ανεγνωρίσθη παρά των κατοίκων, οίτινες δι’ Επιτροπής μοι εξέφρασαν την ευγνωμοσύνην της Κωμοπόλεως προς τους σωτήρας των Γερμανούς στρατιώτας και το Σώμα της Χωροφυλακής, όπερ Σώμα ανακηρύσσει ως Σωτήρα της πόλεως και ευθύς ως συντελεσθή η αποκατάστασις της τάξεως εν Ελλάδι και εις ένδειξιν τιμής και ευγνωμοσύνης θα ονομασθή μία των Κεντρικωτέρων οδών της Κωμοπόλεως εις οδόν «ΗΡΩΩΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ».
Εν τη κωμοπόλει παρέμειναν οι αντάρται από της 0.30΄ της 13-7-44 και μέχρι της 19.45 αυτής, εις α μέρη δε επεκράτησαν κατέκαυσαν οικήματα και ελεηλάτησαν Καταστήματα Εθνικιστών.
Συγκεκριμένως κατέκαυσαν πλήρως και διηρπάγησαν [sic] αι οικίαι των Εθνικιστών 1)Φλώρου Ιωάννου, 2) Τσιρογιάννη Νικολάου, 3) Φλώρου Δημητρίου, 4) Τσικνιά Τηλεμάχου, 5) Φλώρου Χαριλάου, 6) Δημητρέλου Δημητρίου (Αστυνομικόν Κατάστημα), 7) Γερογιάννη Νικολάου, 8) Στράτου Δημητρίου, 9) Δαλμά Δημητρίου, 10)Καραγιώργου Δημητρίου, 11) Φίλου Δημητρίου, 12) Μπιρμπινιώτου Δήμητρας, 13)Μπιρμπινιώτου Βασιλικής, 14) Κόκκαλη Δημητρίου, 15) Μάνθου Διονυσίου.
Εκ των Εθνικιστών εφονεύθησαν παρά των ιδίων ανταρτών οι 1) Τσιρογιάννης Σπυρίδων του Κων/νου, ετών 51, 2) Τσιρογιάννη Ελισάβετ του Κων/νου, ετών 80, 3)Βλαχογιάννη Ειρήνη του Δημητρίου, ετών 66, 4) Ξεσφίγκης Διονύσιος του Ιωάννη, ετών 18, 5) Κοκορόμπας Απόστολος του Αθανασίου, ετών 42, 6) Μιμιγιάννη Καλλιόπη του Βασιλείου, ετών 42, 7) Τριανταφύλλη Βασιλική του Δημητρίου, ετών 70, 8)Παπαλέξη Ελένη του Γεωργίου, ετών 45, 9) Φλώρος Δημήτριος του Κων/νου, ετών 80,10) Μαρία σύζυγος Χωροφύλακος Μακρυμανωλάκη Ευτυχίου.
Τα πτώματα των ανωτέρω κατά το πλείστον κατεκρεουργήθησαν.
Ομοίως παρά των ιδίων ανταρτών απήχθησαν εις τα όρη και αγνοείται η τύχη των Εθνικιστών 1) Φλώρου Χαριλάου του Θεοδώρου, 2) Φλώρου Αρετής του Παναγιώτου,3) Ειρήνης σύζυγος Γεωργίου Βορδώνη Μοιράρχου, 4) Δήμητρας θυγατρός Γεωργίου Βορδώνη Μοιράρχου, 5) Θεοδώρας σύζυγος Σπυρίδωνος Τσιρογιάννη, 6) Αφροδίτης σύζυγος Γεωργίου Τσικνιά, 7) Ευαγγελίας σύζ. Δημητρίου Τσιρογιάννη, 8) Σπυριδούλας θυγατρός Γεωργίου Σαρούλα, άπαντες κάτοικοι Αμφιλοχίας.
Η συζυγος και τα τέκνα του Ανθ/στού Γκότση Δημητρίου διεσώθησαν ως εκ θαύματος, αποκρυβέντα παρά των κατοίκων, πλην η οικία εις ην διέμενεν διηρπάγη εξ ολοκλήρου υπό των ανταρτών.
Το υλικόν και άπαντα τα ιδιωτικά είδη των ανδρών της Υποδ/σεως, φονευθέντων και διασωθέντων, ως και το οίκημα της Υποδιοικήσεως κατεστράφησαν εκ του πυρός εξ ολοκλήρου.
Ηδη δε οι περισωθέντες παραμένωσι μόνον με τα ενδύματα α έφερον προ της πυρπολήσεως του Αστυνομικού καταστήματος.
Εν τέλει πλήρως εξηκριβώθη εκ της ενεργηθείσης ενόρκου προανακρίσως ότι αι απώλειαι των ανταρτών των εντός της πόλεως, εις τους πέριξ λόφους και εις θέσιν «ΣΑΜΑΡΙ» Αμβρακιάς, ένθα αντέταξαν άμυνα καθ’ όλην την ημέραν της 13-7-44 κατά των Γερμανικών τμημάτων προς παρακώλυσιν αυτών του να εισέλθωσιν εις την Κωμόπολιν Αμφιλοχίας, ανέρχονται κατ’ απολύτως εξηκριβωμένας πληροφορίας εις διακοσίους νεκρούς και εις διακοσίους τριάκοντα τραυματίας. Καθημερινώς υποκύπτουν εις τα τραύματά των αντάρται ελλείψει επαρκούς περιθάλψεως. Πλήθος πτωμάτων παραμένουσι άταφα εις τους πέριξ λόφους Αμφιλοχίας, μη κατωρθουμένης της ταφής των εκ λόγων στρατιωτικής φύσεως.
Αι απώλειαι των Γερμανών ομού μετά των ανδρών μας ως και των Εθνικιστών ανέρχονται μόνον εις 80 νεκρούς και τραυματίας.
Επί κεφαλής των επιτιθεμένων ανταρτών ευρίσκοντο οι: 1) Εφ. Επίλαρχος Σκιαδάς Βασίλ., εξ Αγίου Βλασίου Τριχωνίδος (Αρχηγός της Επιχειρήσεως), 2) Μον. Λοχαγός Αυδής Κων/νος εκ Λεπενούς - Βάλτου, 3) Εφ. Λοχαγός Τσούνης Βασιλ. εξ Αμφιλοχίας,4) Εφ. Λοχαγός Γιαννούλη[ς] εκ Λευκάδος, 5) μον. Ιλαρχος Σούνας Αθανάσιος εκ Στάνου - Βάλτου, 6) μον. Λοχαγός Βασιλείου εκ Λούρου Πρεβέζης, φονευθείς κατά την επίθεσιν, 7) μον. λοχαγός Κατσικογιάννης Σπυρίδων εκ Βονίτσης κ.λπ. οπλαρχηγοί εκ Κατούνης και Αμφιλοχίας καταγόμενοι.
Ο υποφαινόμενος ευθύς ως αφίχθη εν Αμφιλοχία και προς αναπτέρωσιν του ηθικού των κατοίκων, ως και διά να δώση αφ’ ενός μάθημα εις τους αναρχικούς και να αποδώση δικαιοσύνην αφ’ ετέρου εις τους παθόντας, κατέκαυσεν τας οικίας των πρωτοστατησάντων εις τας σφαγάς ανταρτών Τάκη Μπακογιάννη και Αθανασίου Τσικνιά, θα καταστραφώσι δε δι’ ανατινάξεως έτερα δέκα οικηματα ομοίως σοβαρών ανταρτών ευθύς ως θέλει συντελεσθή η μεταφορά εξ αυτών εις έτερα τοιαύτα των εγκατεστημένων Γερμανικών αρχών.
Ομοίως κατέκαυσεν λέμβους αναρχικών και διάφορα οικιακά έπιπλα και σκεύη, επέτυχε δε την καταστροφήν διά βυθίσεως πολλών πλοιαρίων χρησιμοποιουμένων υπό των ανταρτών εις επιχειρήσεις εντός του κόλπου Αμφιλοχίας.
Εν τέλει διά κυκλώσεως, τη βοηθεία των Γερμανικών αρχών, της κωμοπόλεως Αμφιλοχίας και των πέριξ χωρίων Λουτρακίου, Σπάρτου και Μπούκας κατώρθωσε να εκκαθαρίση τα μέρη ταύτα εκ των αναρχικών στοιχείων διά της συλλήψεως των αποδεδειγμένως εις την επίθεσιν λαβόντων μέρος ανταρτών 1) Νιαβή Δημητρίου του Θεοδώρου, 2) Σκορδά Γεωργίου του Παντελεήμονος, 3) Λιαροκάτη Χρήστου του Ιωάννου, 4) Κατσικοχέρη Μάρκου του Ιωάννου, 5) Καρούτσου Χρήστου του Ευαγγέλου, κατοίκων Αμφιλοχίας, και 6) Παύλου Αποστόλου του Χρήστου, κατοίκου Σπάρτου - Βαλτου, οίτινες και παρεδόθησαν μετά των σχετικών στοιχείων ενοχής εις τας Γερμανικάς αρχάς Αγρινίου, διά τα περαιτέρω.
Ομοίως συνελήφθησαν έτεροι κάτοικοι Αμφιλοχίας κρατούμενοι παρ’ημών ως όμηροι, οίτινες ναι μεν δεν έλαβον μέρος εις την επίθεσιν, αλλ’ αποδεδειγμένως ανήκουσιν εις την οργάνωσιν του ΕΑΜ και ενεργούν υπέρ των συμφερόντων ταύτης.
Τελευτών αναφέρω ότι ήτο τοιαύτης σκληρότητος τα μέτρα τα ληφθέντα υφ’ εμού, ώστε και τους αναρχικούς κατεπτόησε και των φυλησύχων κατοίκων Αμφιλοχίας το ηθικόν ανεπτέρωσε και ήδη επανήλθεν η εμπιστοσύνη επί της ισχύος των αρχών μας και οι υπό την ομαδικήν αναχώρησιν διατελούντες πανυκόβλητοι κάτοικοι επανήλθον εις τα ίδια.
Ο Διοικητής της Διοικήσεως
Γεωργ. Τζωρτζάκης
Ταγματάρχης

«Ανόητα και κακοποιά στοιχεία»

Αριστερά: άνδρες του Συντάγματος Χωροφυλακής Αθηνών, στην πρώτη εθνική γιορτή μετά τα Δεκεμβριανά (25/3/1945). Δεξιά: ο κατοχικός διοικητής της Χωροφυλακής, στρατηγός Ντάκος.Αριστερά: άνδρες του Συντάγματος Χωροφυλακής Αθηνών, στην πρώτη εθνική γιορτή μετά τα Δεκεμβριανά (25/3/1945). Δεξιά: ο κατοχικός διοικητής της Χωροφυλακής, στρατηγός Ντάκος. | ΑΠ. ΔΑΣΚΑΛΑΚΗΣ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ 1936-1950 (Αθήναι 1973) - Κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ, τ.Γ΄ (Αθήναι 1965)

Τα δώρα των Ες-Ες και η αξιοκρατία

Ο «φιλέλλην» αρχηγός των Ες Ες και προϊστάμενος των δωσιλογικών σωμάτων ασφαλείας, στρατηγός Βάλτερ Σιμάνα, κι ο διευθυντής της Ειδικής Ασφάλειας, υποστράτηγος Λάμπου, εκπαιδεύουν γερμανοτσολιάδες Ο «φιλέλλην» αρχηγός των Ες Ες και προϊστάμενος των δωσιλογικών σωμάτων ασφαλείας, στρατηγός Βάλτερ Σιμάνα, κι ο διευθυντής της Ειδικής Ασφάλειας, υποστράτηγος Λάμπου, εκπαιδεύουν γερμανοτσολιάδες | 
ΑΡΧΗΓΕΙΟΝ ΧΩΡΟΦΥΛΑΚΗΣ
Τμήμα ΙΙ Προσ. Γραφείον ΙΙ
Αθήναι 10 Φεβρουαρίου 1944
Αριθ. Πρωτ. 2/11/90
Προς
Απάσας τας Υπηρεσίας και Καταστήματα Χωροφυλακής
Κοινοποιούμεν κατωτέρω την από 27-12-43 Ημερησίαν διαταγήν της ενταύθα Δ/σεως Ειδικής Ασφαλείας του κράτους, προς γνώσιν και ανακοίνωσιν εν προσκλητηρίοις εις τους υφ’ υμάς άνδρας.
Ο ΑΡΧΗΓΟΣ
Κ. ΓΚΙΝΟΣ
Υποστράτηγος
Δ/ΝΣΙΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Ημερησία Διαταγή της 27 Δεκεμβρίου 1943
1/17/361.
Ο Ανώτατος Αρχηγός των Σωμάτων Ασφαλείας Στρατηγός Σίμανα, ο πολλαπλός [sic] μέχρι σήμερον επιδείξας το ενδιαφέρον του προς τους άνδρας της υπηρεσίας μου, επιθυμών και εμπράκτως να διατρανώση προς αυτούς [την] εκτίμησίν του διά την κατά του κομμουνισμού δράσιν των, ην αγρύπνως παρακολουθεί, παρεχώρησε εις τον υποφαινόμενον ως δώρον διά τας εορτάς των Χριστουγέννων 10 σάκκους νήματος αντί ετέρου δώρου. Το νήμα τούτο θα εκποιήσω και το εξ αυτού εισπραχθησόμενον ποσόν θα διανείμω εις τους οπλίτας αναλόγως των επιτυχιών, ας μέχρι σήμερον έκαστος έσχεν.
Ο Διευθυντής
Αλέξ. Λάμπου
Υποστράτηγος
{[['']]}
 
Copyright © ΙΣΤΟΡΙΑ - ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ ΚΕΙΜΕΝΑ - All Rights Reserved
Proudly powered by Blogger